ACNIS reView #34, 2018: Կարելի՞ է արդյոք մեր քաղաքական փոփոխությունները հեղափոխություն կոչել

Վերլուծական

ՀՈԿՏԵՄԲԵՐԻ 13 2018
Կարելի՞ է արդյոք մեր քաղաքական փոփոխությունները հեղափոխություն կոչել
Որքան ավելի առաջ է գնում Հայաստանում իշխանափոխության գործընթացը, այնքան ավելի հաճախ է հնչում հարցը, թե ինչպե՞ս կարելի է բնութագրել երկրում տեղի ունեցած զանգվածային ժողովրդական շարժումը: Ամենաշատ վեճերը հետեւյալ երկընտրանքի շուրջ են. դա «թավշյա» հեղափոխությո՞ւն էր, թե՞ գործ ունենք պարզ իշխանափոխության հետ: Կարծիքները, բնականաբար, կիսվում են:
Հայաստանում զանգվածային շարժումների բնույթի շուրջ բանավեճերը ծագել են դեռեւս 2008-ի նախագահական ընտրությունների ընթացքում: Այն ժամանակ զանգվածային փողոցային միջոցառումներ անցկացնող ընդդիմադիր թեկնածու Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը հայտարարում էր, թե ինքը երկրում բուրժուադեմոկրատական հեղափոխություն է իրականացնում: Նրա վարած ընդդիմադիր քաղաքականության այդօրինակ բնութագիրը, անշուշտ, ոչ մի կերպ չէր արտացոլում հասարակական գիտությունում ընդունված բուրժուադեմոկրատական հեղափոխության սահմանումը, քանի որ այն միապետությունից բուրժուադեմոկրատական կարգի անցման գործընթաց չէր պարունակում: Ավելի շուտ ընդդիմության առաջնորդն այն ժամանակ խնդիր ուներ արդարացնելու իր դրույթն առ այն, որ երկրի թշնամիներն ընդամենը կառավարող կլանի երկու պարագլուխներն են` Ռոբերտ Քոչարյանը եւ Սերժ Սարգսյանը: Իսկ այդ դրույթը նպատակ էր հետապնդում ընդդիմության կողմն անցկացնել իշխանության ճամբարի անդամներին` անկախ նրանց սոցիալ-քաղաքական կարգավիճակից: Այսինքն` անհրաժեշտություն կար արդարացնելու օլիգարխների հետ ընդդիմադիր լիդերի առաջարկած դաշինքը: Մի շարք օլիգարխներ իսկապես ընդունեցին այդ առաջարկությունը եւ փորձում էին անցնել ընդդիմության ճամբար: Սակայն ցուցարարների դեմ բիրտ ուժ կիրառելու միջոցով իշխող վերնախավը կասեցրել էր այդ գործընթացը: Իշխանության ճամբարը քանդելու միջոցով իշխանափոխության իրականացումը չէր ստացվել: Այդ ժամանակներից միայն վեճեր են մնացել, թե կարելի՞ է արդյոք նկարագրված ընդդիմադիր ուղեգիծը կոչել բուրժուադեմոկրատական հեղափոխություն: Ամեն ոք մնացել է իր կարծիքին:
Պայքարի ռազմավարության մեջ տարբերությունն արմատապես այլ էր 2008թ. հետընտրական բողոքների համեմատ: Այս անգամ լիակատար կապիտուլյացիայի մասին վերջնագիր ընդդիմության առաջնորդ Նիկոլ Փաշինյանի կողմից ներկայացվեց ոչ միայն գործող վարչակարգի ղեկավարին, այլեւ ողջ կառավարող կուսակցությանը: Վերջինիս առջեւ պահանջ դրվեց «ժողովրդի ներկայացուցչին» ընտրել երկրի վարչապետ: Այդպիսի հարցադրումը հանգեցրեց նրան, որ խորհրդարանական մյուս կուսակցություններն անցան ընդդիմության ճամբար եւ խորհրդարանում առաջադրեցին «ժողովրդական վարչապետի» թեկնածությունը: Վարչապետն ընտրվեց: Հատկանշական է, որ արդեն այնժամ Փաշինյանը հայտարարեց, որ կառավարությունում օլիգարխներ եւ գործարարներ չեն լինի: Բաժանարար գիծ ժողովրդական շարժման եւ «բուրժուազիայի» միջեւ նշագծվեց ի սկզբանե:
Հետագայում արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններն ընթացիկ տարվա դեկտեմբերին անցկացնելու անհրաժեշտության մասին ընտրված վարչապետի հաջորդ վերջնագիրը «ժողովրդական օրենքից դուրս» դրեց բոլոր խորհրդարանական կուսակցությունները: Դրանք որակվեցին իբրեւ «հակահեղափոխություն»: Արդյունքում կապիտուլյացիայի ենթարկվեց Ազգային ժողովի պատգամավորական ողջ անձնակազմը: Այսինքն` ժողովրդական շարժումը մերժեց կառավարող դասակարգի ողջ կադրային համակազմը: Այդ միտումը նկատելի էր արդեն Երեւանի քաղաքապետի ընտրությունների ժամանակ, երբ «Բարգավաճ Հայաստան» եւ ՀՅ Դաշնակցություն խորհրդարանական կուսակցությունները ստացան ընտրողների չնչին թվով ձայներ:
Գրեթե կասկած չի հարուցում, որ առաջիկա արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններում պատգամավորների ներկայիս ողջ անձնակազմը մնալու է ԱԺ-ից դուրս: Փաշինյանի կառավարությունը ստանալու է ձայների բացարձակ մեծամասնությունը: Բայց, այնուամենայնիվ, իր հրատապությունը չի կորցնում հարցը, թե` արդյո՞ք տեղի ունեցածը «թավշյա» հեղափոխություն էր, թե՞ գործ ունենք պարզ իշխանափոխության հետ:
Հարցը դարձյալ միանշանակ չէ: Ուստի ավելորդ չէին լինի այդ թեմայով դատողությունները: Երկրում տեղի ունեցող փոփոխությունների մեջ կա՞ ինչ-որ հատկանիշ, որը կարելի է նշանակալից համարել: Մի բան կարելի է պնդել միանշանակորեն. խոշոր սեփականատերերը եւ ստվերային ու օրինական բիզնեսի ներկայացուցիչները (անվանենք սրանց բուրժուազիա) աստիճանաբար դուրս են մղվում պետական կառավարման համակարգից: Երկրով մեկ անցկացվում է վարչապետի հայտարարած «ապաֆեոդալացման» ուղեգիծը: Նույնը տեղի է ունենում ուժային կառույցներում`բանակում եւ ոստիկանությունում: Պետական պաշտոնում նշանակվում են առավելապես հեղափոխական ճամբարի «տարատոհմիկներ»:
Բայց ի՞նչ կարող է դա նշանակել: Անցյալ դարի սահմանումներն ի զորու չեն ոչ մի կերպ բնութագրել Հայաստանում այժմ տեղի ունեցող սոցիալ-քաղաքական փոխակերպումը: Մակերեսորեն այն «պրոլետարական հեղափոխություն» է հիշեցնում. իշխանությունից ունեւոր շերտերի հեռացում եւ իշխանության փոխանցում «ժողովրդին»: Բուն երկրում վաղուց խոսվում է այն մասին, որ քրեաօլիգարխիկ համակարգի ապամոնտաժման գործընթաց է գնում: Վարչապետը բազմիցս հայտարարել է, որ իր ուղեգիծը միտված է երկրում օրենքի գերակայության, այսինքն` համապարփակ իրավակարգի հաստատմանը: Առայժմ ձեռնարկվում են կոռուպցիան արմատախիլ անելու միջոցառումներ, որոնք հիմնված են միայն վարչապետի կամքի վրա: Այլ նպատակներ դեռ չեն հնչեցվել: Բայց պնդել, թե ժողովրդական շարժումը չունի հստակ արժեքներ ու նպատակներ` ճիշտ չէր լինի:
Վերջին երկու տասնամյակում երկրում ստեղծված կարգից պլանավորվող իրավակարգի անցման իմաստը եւ տրամաբանությունը լիովին թափանցիկ են: Հասկանալի է նաեւ կիրառվող մարտավարությունը` վարչապետի ուղեգծին համընդհանուր ենթակայության պարտադրում: Սակայն մի հանգամանք այնքան էլ հասկանալի չէ. կարելի՞ է արդյոք այս անցումը հեղափոխություն կոչել: Եթե սա հեղափոխություն է, ուրեմն մենք պետք է գործ ունենանք քաղաքական համակարգի փոփոխության հետ: Այդ դեպքում պետք է պարզել` կարելի՞ է արդյոք մեզանում գոյություն ունեցող քրեաօլիգարխիկ վարչակարգը պետական քաղաքական համակարգ անվանել: Եթե` այո, ուրեմն մենք գործ ունենք հեղափոխության հետ: Եթե` ոչ… դժվար է ճշտորոշել, թե ինչի հետ գործ ունենք:
Հետազոտողների շրջանում միասնական կարծիք չկա այն հարցում, թե արդյո՞ք քրեաօլիգարխիկ վարչակարգը պետական միավոր է: Համաձայնություն կա միայն այդպիսի վարչակարգերի էության շուրջ, այն է` նմանօրինակ համակարգերը խարսխված են քաղաքական եւ տնտեսական ազդեցության ոլորտների ու գոտիների բաժանման մասին պետական կառավարման համակարգը յուրացրած խոշոր սեփականատերերի պայմանագրի (օլիգարխիայի օրենքը) վրա: Այսինքն` կապիտալով պետության յուրացման բազայի վրա: Այդպիսի վարչակարգերի դեպքում բոլոր պետական հաստատությունները կաթվածահարվում կամ ենթարկվում են «օլիգարխների օրենքին»: Սկզբունքորեն, դա տիպիկ քրեական հանրույթ է: Բայց կա մի կարեւոր հանգամանք. քրեաօլիգարխիկ վարչակարգը չի կարող գոյություն ունենալ առանց ֆորմալ ընդունված Սահմանադրության: Հենց Սահմանադրությունն է թույլ տալիս «օրինականացնել» «օլիգարխիայի օրենքը», ընդ որում` Սահմանադրությունը ենթարկվում է «օլիգարխիայի օրենքին» եւ վերածվում քաղաքացիների կամքը ճնշելու մեխանիզմի: Այսինքն` «օլիգարխիայի օրենքն» ինքնաբավ չէ եւ կարող է գործել միայն հասարակության ակտիվության լիակատար ճնշման պայմաններում:
Վերջին հանգամանքը թույլ է տալիս ենթադրել, որ քրեաօլիգարխիկ կարգը համապատասխանում է պետական կարգերի ձեւերից մեկին: Եվ առաջանում է այն դեպքում, երբ հասարակությունն ամբողջովին ապագաղափարականացված է եւ անկարող է ընդունված օրենքի հիման վրա կազմավորել պետություն: Հետեւաբար` օլիգարխիայի ապամոնտաժումը եւ իրավակարգի նախագծումը որոշակի վերապահումով կարելի է հեղափոխություն անվանել: Հայաստանում մենք գործ ունենք հենց այդպիսի գործընթացի հետ: Կհաջողվի՞ արդյոք նախագծային ավարտին հասցնել ամբողջ ցիկլը` ցույց կտա ժամանակը:
Մանվել Սարգսյան

ACNIS reView #34, 2018: Elections to the National Assembly, fraught with a new parliamentary crisis

EDITORIAL

13 OCTOBER 2018 
Elections to the National Assembly, fraught with a new parliamentary crisis
What are parliamentary elections for and what does a proportional system of governance imply?
This means that in Armenia the power belongs to the parties representing the paths of development, and the society either gives its approval or not. The one who receives the greatest amount of “YES” rules the country for the next 5 years, while the rest criticize. At least, this is the meaning of elections, elections in the National Assembly are considered indicators of the processes taking place in society.
Now, considering this simple scheme, let's try to understand the situation in Armenia.
The former used power and used the resources of the country for their narrow group interests. Once Serzh Sargsyan very aptly called the ruling group a bunch. This was the content and meaning of banditry. During the four-day April war in 2016, the government lost the last vestiges of legitimacy – it was not even able to provide security. The Armenian army, armed with weapons of the 80s, was an assessment of the effectiveness of the control system. This was the beginning of the end. The end came in April of this year.
Since 1991, the Armenian society had one main dream – the change of power. This dream came true, but the solution to the problems facing society and the country remained uncertain. Recall that, in accordance with the Armenian model of governance, parties must propose solutions, and the right to choose between them belongs to the people.
Parliamentary elections will be held in the coming months. The most important problem is what the newly elected deputies will discuss in the new parliament, in the “place for talking”, in order to interest the public?
In Armenia, power belongs to the parties, and there is no elected president who will guarantee stability in emergency situations. However, the party field collapsed. This implies a serious political and state crisis. There are no parties that inspire confidence, there are no future projects.
The cycle closed on one person around whom different people gathered for different purposes. The “Civil contract” will follow the path of the ANM and the RPA because it was built on the axis of power and for the sake of power. Under the conditions of a political crisis, we will not choose a program of political development, but we will choose a person who did not offer his project to the public, and, naturally, the people gathered around him did not come together for the sake of a non-existent idea and a non-existent program. It will be a choice with closed eyes, that is, we will choose in the absence of a choice: many for Hope, few for more tangible reasons.
Parliamentarism is a system of state administration, where power is separated from the legislative and executive powers, where the current prime minister forms the list at his discretion, and no one doubts that this list will constitute an absolute majority in parliament. This is contrary to the spirit of parliamentarism, and the primacy will belong not to the legislature, but to the executive.
The intrigue of the situation lies in the fact that if parties with public confidence are formed, we will again have a parliamentary crisis, since the real parties will remain outside parliament, and the administrative nomenclature will be presented inside. In fact, the main political processes will resume on the street, which may again lead to a “change of the situation” and a new parliamentary crisis.

ACNIS reView #34, 2018: ԱԺ ընտրություններ՝ հղի նոր խորհրդարանական ճգնաժամով

Խմբագրական
ՀՈԿՏԵՄԲԵՐԻ 13 2018

ԱԺ ընտրություններ՝ հղի նոր խորհրդարանական ճգնաժամով
Ինչի՞ համար են խորհրդարանական ընտրությունները եւ ի՞նչ է ենթադրում համամասնական ընտրություններով ձեւավորված կառավարման համակարգը:
Դա նշանակում է, որ ՀՀ-ում իշխանությունը պատկանում է կուսակցություններին, որոնք ներկայացնում են զարգացման ուղիներ, իսկ հասարակությունը նրանց առաջարկներին կամ հավանություն է տալիս կամ` ոչ։ Ով ամենաշատն է «ԱՅՈ» ստանում, մոտակա 5 տարին կառավարում է երկիրը, մնացածները քննադատում են: Համենայն դեպս` դա է ընտրությունների իմաստը՝ ԱԺ ընտրությունները համարվում են հասարակության մեջ տեղի ունեցող գործընթացների ծանրաչափ։
Հիմա այս պարզ սխեման մտքում պահելով` փորձենք հասկանալ, թե Հայաստանում ինչ վիճակ է տիրում:
Նախկինները յուրացրել էին իշխանությունը եւ երկրի ռեսուրսներն օգտագործում էին իրենց նեղ խմբային շահերի համար: Ժամանակին Սերժ Սարգսյանը դիպուկ կերպով իշխող խմբին անվանել էր ոհմակ։ Դա ավազակապետության բովանդակությունն ու իմաստն էր: 2016-ի ապրիլյան քառօրյա պատերազմով իշխանությունը կորցրեց լեգիտիմության վերջին փշրանքը` անգամ անվտանգությունը չէր կարող ապահովել: «80-ականների զենքերով» զինված հայկական բանակը կառավարման համակարգի արդյունավետության գնահատականն էր։ Դա վերջի սկիզբն էր: Վերջը եկավ այս տարվա ապրիլին:
1991-ից սկսած` Հայաստանի հասարակությունն ուներ մեկ հիմնական երազանք՝ իշխանափոխություն։ Այդ երազանքն իրականացավ, սակայն հասարակության ու երկրի առջեւ եղած հիմնական խնդիրների լուծումը մնաց անորոշ։ Հիշեցնենք, որ ըստ Հայաստանի կառավարման մոդելի` լուծումները պետք է առաջարկեն կուսակցությունները, իսկ դրանց միջեւ ընտրություն կատարելու իրավունքը պատկանում է ժողովրդին։
Մոտակա ամիսներին տեղի կունենան ԱԺ ընտրությունները։ Ամենակարեւոր խնդիրն այն է, թե նոր խորհրդարանում՝ «խոսելու վայրում», ինչ են խոսելու նորընտիր պատգամավորները, որպեսզի հետաքրքրություն ներկայացնի հանրության համար։
Հայաստանում իշխանությունը պատկանում է կուսակցություններին, եւ չկա համապետական ընտրություններով ընտրվող նախագահ, որն արտակարգ իրավիճակներում կայունության երաշխավոր հանդիսանա: Սակայն կուսակցական դաշտը փլուզված է: Դա լրջագույն քաղաքական ու պետական ճգնաժամ է ենթադրում: Չկան վստահություն ներշնչող կուսակցություններ, չկան եւ ապագայի նախագծեր:
Ցիկլը փակվել է մեկ անձի վրա, որի շուրջը համախմբվել են տարբեր մարդիկ` տարբեր նպատակներով: «ՔՊ»-ն գնալու է ՀՀՇ-ի եւ ՀՀԿ-ի ճանապարհով, որովհետեւ նրանց նման կառուցվել է իշխանության առանցքում եւ հանուն իշխանության: Քաղաքական ճգնաժամի պայմաններում մենք զարգացման քաղաքական ծրագիր չենք ընտրելու, այլ ընտրելու ենք անձ, որն իր ծրագիրը հանրությանը դեռ չի առաջարկել եւ, բնականաբար, նրա շուրջը հավաքված մարդիկ այդ չեղած գաղափարի ու չեղած ծրագրի համար չէ, որ համախմբվել են: Սա փակ աչքերով ընտրություն է լինելու, այսինքն` ընտրելու ենք ընտրության բացակայության պայմաններում. շատերը հանուն Հույսի, քչերն` ավելի շոշափելի պառճառներով:
Պառլամենտարիզմը պետության կառավարման համակարգ է, որտեղ իշխանությունը տարանջատված է օրենսդիր եւ գործադիր մարմինների, որտեղ փաստացի գործող վարչապետն է կազմելու ցուցակ՝ իր հայեցողությամբ, եւ ոչ ոք չի կասկածում, որ այդ ցուցակը խորհրդարանում բացարձակ մեծամասնություն է կազմելու։ Սա արդեն հակասում է պառլամենտարիզմի ոգուն, եւ առաջնությունը պատկանելու է ոչ թե օրենսդիր, այլ գործադիր մարմնին։
Իրավիճակի ինտրիգն այն է, որ եթե ձեւավորվեն հանրային վստահություն ունեցող կուսակցություններ, մենք դարձյալ խորհրդարանական ճգնաժամ կունենանք, քանի որ իրական կուսակցությունները մնալու են խորհրդարանից դուրս, իսկ ներսում ներկայացված է լինելու կառավարող նոմենկլատուրան: Փաստորեն հիմնական քաղաքական գործընթացները դարձյալ ծավալվելու են փողոցում, ինչը կարող է դարձյալ հանգեցնել «իրավիճակի փոփոխության» եւ խորհրդարանական մի նոր ճգնաժամի:

ACNIS reView #34, 2018:

Ազատ ամբիոն

ՀՈԿՏԵՄԲԵՐԻ 13 2018
Քաղաքական ինքնասպանություններ
«Թավշյա» հեղափոխությունից հետո երկրում առաջացած քաղաքական երկատումը վաղ թե ուշ պայթելու էր: Այդ «պայթյունը» տեղի ունեցավ հոկտեմբերի 2-ին, երբ հեղափոխությունն ակնհայտորեն թեւակոխեց վճռորոշ փուլ՝ վերջնականապես ամբողջացնելու եւ ամրագրելու քաղաքացիների ձեռք բերած հաղթանակը գալիք արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների միջոցով:
Քառորդ դարից ավելի իշխանությունը զավթած պսեւդոքաղաքական ցուցանակ-կուսակցությունները հայտնվել են աղետալի վիճակում. նրանք պարզապես բախվեցին իրականությանը, որն այլեւս ի զորու չեն բեկել եւ հարմարեցնել իրենց նպատակներին: Երեւանի ավագանու արտահերթ ընտրությունները վերջիններիս ամբողջովին զրկեցին արհեստածին պատրանքներից: Եթե ոմանք հույս ունեին քաղաքական շահաբաժին պոկել եւ լուսանցք չմղվել՝ կամա թե ակամա իրենց աջակցությունը հայտնելով հեղափոխությանը, ապա Ավագանու արտահերթ ընտրություններից հետո հասկացան, որ չարաչար սխալվեն են իրենց հաշվարկներում: Հասկացան նաեւ, որ արեւելյան «բազառի» առեւտրականները քաղաքական դաշտում տալիք ու առնելիք այլեւս չունեն:
Ոմանց դեռ իրապես թվում էր, որ կրկին կկարողանան «պորտֆելներ» ստանալ կեղտոտ ծառայություններ մատուցելու կամ կուլիսային պայմանավորվածություններ ձեռք բերելու արդյունքում, եւ համառորեն հրաժարվեցին գիտակցել, որ հետայսու քաղաքականություն որոշողը միայն քաղաքացին է՝ իր քվեով:
Արդյունքում քաղաքական տրամաբանությունից եւ ինքնուրույն գործելու ունակությունից զուրկ ուժերը մի պահ որբ մնացին՝ նոր տեր գտնելու հույսերն ու ակնկալիքները չարդարացան, ուստի անառակ որդիների պես վերադարձան հին տիրոջ մոտ՝ հոկտեմբերի 2-ին Ազգային ժողովի կանոնակարգ-օրենքի փոփոխություններ կատարելու փորձով:
Բայց, ինչպես տեսանք, անհեռատես նախկին ընտրախավի «ինքնապաշտպանական» արկածախնդրությունը վերածվեց «ինքնահուղարկավորման»: Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությանը, այդպիսով, հնարավորություն տրվեց ազատվել «բալաստից» եւ գործել շատ ավելի անկաշկանդ ու վճռական՝ հստակորեն ուրվագծելով հեղափոխության հաղթարշավի հետագա փուլերը:
Ժողովրդավար պետությունում քաղաքականությունը բաց հանրային գործընթաց է, եւ քաղաքական ատավիզմ հանդիսացող ուժերը չեն կարող այս պարզ ճշմարտությունն անտեսել եւ շարունակ փորձել հին գործելաոճով ներազդել երկրում տեղի ունեցող իրողությունների վրա. ժողովուրդը լիարժեքորեն տիրապետում է դրան հակազդելու բոլոր մեխանիզմներին:
Սրա գիտակցումը, կարծես թե, սկսում է մտնել ոմանց գլուխները: Հանրապետական կուսակցության ճոճվող նավակից փախչելու հերթ կանգնածները եւ ցայտնոտի մեջ հայտնված «Բարգավաճն» ու «դիրքափոխությամբ» տառապող դաշնակներն, ի վերջո, հասկացան, որ իրականում իրենցից արտահերթ ընտրություններ անցկացնելու թույլտվություն չեն խնդրում, այլ պարզապես հայտնում են դրանց անցկացման հույժ անհրաժեշտությունը եւ ամենաօպտիմալ ժամկետները, իսկ իրենցից պահանջվում է միայն որոշել, թե իրենց համար ինչպիսի կորուստներով են հասնելու կամ չհասնելու արտահերթ ընտրություններին:
Ըստ էության՝ գոյություն չունեցող, բայց դեռ արհեստական շնչառության վրա պահվող խորհրդարանի այսօրվա ողբերգազավեշտալի իրադարձություններն արտացոլում են զուտ մտացածին գործառույթ իրականացնող այդ մարմնի անպիտանելիության աստիճանը: Քառորդ դար այդ մարմինը փաստացի եղել է կակիստոկրատիայի մարմնացումը՝ անձեռնհասության գերակայության եւ օրենքի ոտնահարման հարթակ:
Խորհրդարանը ցրելու հետ կապված իրավական գործընթացի շուրջ անհիմն հիստերիա ու աղմուկ բարձրացնելու բազմաթիվ սին փորձերը եւ հերթական անհաջող գործարքի տապալումից հետո հուզումնալից հարցազրույցներն ու դրանց ընթացքում հնչող բարոյախոսությունները եւս վկայում են, որ այս չարաբաստիկ խորհրդարանը ոչ թե ծանրաքար է (քանզի այն իրականում ոչ մի քաշ չունի), այլ ծանրաքարից մնացած ժանգոտած մի շղթա, որը միայն դատարկ ձայն է արձակում:
Մարինա Մուրադյան

What the ‘Grievance Studies’ Hoax Means: Peter Boghossian

https://urldefense.proofpoint.com/v2/url?u=https-3A__www.chronicle.com_article_What-2Dthe-2DGrievance_244753_&d=DwICAg&c=clK7kQUTWtAVEOVIgvi0NU5BOUHhpN0H8p7CSfnc_gI&r=LVw5zH6C4LHpVQcGEdVcrQ&m=UVtjr0RW4Cqy8SVrhnaYN7FRyp0ZHYgOj-_-LMqlZc8&s=ioEw-lH9I1sjtK8ganMUNcsmuNf1JmeMY0NobdFxo3E&e=

What the 'Grievance Studies' Hoax Means
October 09, 2018 

 Over the summer, the Wall Street Journal's Jillian Kay Melchior became
suspicious of a bizarre-sounding academic journal article, "Human reactions
to rape culture and queer performativity at urban dog parks in Portland,
Oregon," published in the journal Gender, Place & Culture. She started
investigating, and discovered that the article's author, "Helen Wilson," did
not exist. The article was part of an elaborate hoax cooked up by Helen
Pluckrose, the editor of the online magazine Areo, James A. Lindsay, a Ph.D.
in math, and Peter Boghossian, an assistant professor of philosophy at
Portland State University. "Sokal Squared," Yascha Mounk called it, and the
label stuck.

The trio of hoaxers, Melchior discovered, had written 20 fake papers and
managed to get seven of them accepted at peer-reviewed journals, including
"Our Struggle Is My Struggle: Solidarity Feminism as an Intersectional Reply
to Neoliberal and Choice Feminism," composed of passages of Hitler's Mein
Kampf rewritten so as to appear to be a theoretical argument about social
justice. As the hoaxers explained in Areo, they targeted fields they
pejoratively dub "grievance studies" - "gender studies, masculinities
studies, queer studies, sexuality studies, psychoanalysis, critical race
theory, critical whiteness theory, fat studies, sociology, and educational
philosophy" - which they consider peculiarly susceptible to fashionable
nonsense.

Does the hoax identify something uniquely rotten in gender and sexuality
studies, or could it just as easily have targeted other fields? Is it a
salutary correction or a reactionary hit job? And what does it portend for
already imperiled fields? The Chronicle Review asked scholars from a variety
of disciplines. Here are their responses.

To hoax morally suspect fields like economics, one of the fake papers
concocted by James Lindsay, Helen Pluckrose, and Peter Boghossian and
accepted for publication in Hypatia argued, is morally righteous. To hoax
morally righteous fields like gender studies, on the other hand, is morally
suspect.

This hilarious little piece of meta-textualism shows that the scholars
behind Sokal Squared are more conversant in postmodern discourse - and more
attuned to its lighter modes - than some of their critics seem to assume. It
also shows that they know their enemies well enough to predict their
reactions with uncanny accuracy.

What is most striking in the intense debate which this hoax has already
occasioned is the sheer amount of tribal solidarity it has elicited among
leftists and academics. Virtually the whole debate has focused on the
supposedly malign motives, or the supposedly evident stupidity, of the
authors. I don't find these criticisms to be particularly persuasive. Like
Alan Sokal, Lindsay, Pluckrose, and Boghossian locate themselves on the
left. And while it did them no favors to write up their hoax in the style of
a social-scientific experiment, thus inviting the wrong standard of
judgment, their mastery of postmodern jargon and their sly humor is evident
in the corpus of work they have produced in the past year. If you don't
believe me, dear "Sokal Squared" critics, I beseech you to actually skim
some of the papers: you may even, despite yourself, end up having a good
chuckle.

But what I've found most striking - and debased - about this grand circling
of the imperiled wagons is the ad hominem nature of so many of the
reactions. So let me concede, for the sake of argument, that the motives
behind the hoaxes were nasty; that they provided succor to the
anti-intellectual enemies of the academy; that their hoax was, by its very
nature (or, as Hypatia would have it, by its impermissible choice of
target), immoral. What would follow from all of this?

Practically nothing. Because, after all, it is possible to glean valuable
information from the immoral actions of evil people. And even if all of the
charges laid at the feet of Lindsay, Pluckrose, and Boghossian were true,
they would have demonstrated a very worrying fact: Some of the leading
journals in areas like gender studies have failed to distinguish between
real scholarship and intellectually vacuous as well as morally troubling
bullshit.

Perhaps this does not mean that we should celebrate the perpetrators of the
hoax as moral heroes. Perhaps it would have been possible to hoax other
fields in similar ways. And as the hoaxers themselves emphasize, there is no
reason to conclude that all of academia is rotten, or that we shouldn't
devote serious attention and resources to studying sex, gender, and race.

But for all of the caveats, one thing remains incontestable in my mind: Any
academic who is not at least a little troubled by the ease with which the
hoaxers passed satire off as wisdom has fallen foul to the same kind of
motivated reasoning and naked partisanship that is currently engulfing the
country as a whole.

Yascha Mounk is a lecturer on government at Harvard University.




RFE/RL Armenian Report – 10/16/2018

                                                Tuesday, 

Armenian Police General Named Provincial Governor

        • Marine Khachatrian
        • Sisak Gabrielian

Armenia - Hunan Poghosian, the newly appointed governor of Syunik province, 
speaks to reporters in Yerevan, .

In a surprise move, Prime Minister Nikol Pashinian’s government on Tuesday 
appointed a retired general, who was Armenia’s second most powerful police 
official during former President Serzh Sarkisian’s rule, as a provincial 
governor.

Lieutenant-General Hunan Poghosian was named to run the southeastern Syunik 
province five months after resigning as first deputy chief of the Armenian 
police following Pashinian-led mass protests that toppled Sarkisian’s 
government. He had held that position since 2010.

Poghosian tendered his resignation immediately after Pashinian appointed one of 
his subordinates, Colonel Valeri Osipian, as new head of the national police 
service on May 10. He gave no clear reasons for his exit.


Armenia - Opposition protesters clash with riot police in Yerevan, 16 April 
2018.
The new government’s decision to give the vacant post of Syunik governor to 
Poghosian therefore took many by surprise. Some Pashinian supporters criticized 
it, saying that the police general was closely linked to the former ruling 
regime accused of corruption and human rights abuses.

Pashinian acknowledged that the appointment may seem “strange” seeing as 
Poghosian was “on the other side of the barricades” during his nationwide 
campaign of anti-government protests. He said it is part of his efforts to 
“consolidate” the nation after last spring’s dramatic upheavals.

“I find it very important to ensure that as a result of the revolution nobody 
feels that their [professional] life in Armenia is finished,” Pashinian told a 
cabinet meeting in Yerevan. “Accordingly, we must not allow the emergence of a 
phenomenon which can tentatively be called political racism.”

“There are times for building barricades and dismantling them, and I hope that 
we are getting close to the latter point,” he said.


Armenia - General Hunan Poghosian, the first deputy chief of the Armenian 
police, speaks to reporters near a police building in Yerevan seized by 
anti-government gunmen, 18Jul2016.

Poghosian, meanwhile, dismissed critics’ claims that he was a loyal “servant” 
of the former ruling regime. “Only slavish people can probably think so,” he 
told reporters. “I have always served the law and the people.”

“I’m a supporter of New Armenia and I will do everything to help ensure that 
everything is alright in New Armenia,” added the 54-year-old.

Poghosian’s latest appointment was made possible by Pashinian’s decision 
earlier this month to sack all government ministers and provincial governors 
affiliated with the Prosperous Armenia and Dashnaktsutyun parties. The premier 
accused his coalition partners parties of assisting Sarkisian’s Republicans in 
their efforts to scuttle his plans to force snap parliamentary elections in 
December.



U.S. Plans ‘Strategic’ Talks With Armenia

        • Sargis Harutyunyan
        • Emil Danielyan

Armenia - U.S. Deputy Assistant Secretary of State for European and Eurasian 
Affairs George Kent speaks at a press conference in Yerevan, .

The United States plans to hold early next year “strategic discussions” with 
Armenia on ways of strengthening bilateral relations, a senior U.S. State 
Department official said at the end of a visit to Yerevan on Tuesday.

George Kent, the U.S deputy assistant secretary of state for the European and 
Eurasian affairs, met with Prime Minister Nikol Pashinian as well as Armenian 
parliamentarians, businesspeople and civil society members during the two-day 
trip. He reaffirmed Washington’s readiness to help the new Armenian government 
implement sweeping political and economic reforms promised by it.

“The U.S. remains ready to be a supportive partner as Armenia moves forward in 
improving its quality of institutions,” Kent told a news conference.

“I believe after the [Armenian parliamentary] elections we will hold the next 
round of U.S.-Armenia Task Force strategic discussions,” he said. “I expect 
those will take place in Washington in the new year, perhaps in February. And I 
think that will be an excellent moment or us to talk about how we can deepen 
our relationship.”

Kent pointed out that the U.S. already provided Armenia with $14 million in 
additional aid following last spring’s “velvet revolution” that brought 
Pashinian to power. He said it can specifically support the Pashinian 
government’s anti-corruption efforts and “programs on ways of diversifying the 
Armenian economy.”

“U.S. companies will be prepared to invest in Armenia if the investment climate 
is supportive of large-scale investment,” Kent went on. “So it was interesting 
for me to hear the experience of U.S. companies [doing business in Armenia,] 
whether they are in hydroelectric power or other areas.”

“I think there is a lot of discussion now about a large mining investment that 
is under review, and as I told Armenian political leaders yesterday, it’s 
critical that contracts are upheld in order that Armenia can continue to 
attract investment that will create good jobs and allow Armenians to work with 
dignity here in Armenia, rather than going overseas,” he stressed.


Armenia - Gold mining facilities constructed by Lydian International company at 
Amulsar deposit, 18 May 2018.

The U.S. official clearly referred to the continuing disruption of operations 
at the Amulsar gold deposit in southeastern Armenia which was developed by the 
Anglo-American company Lydian International.

All roads leading to Amulsar have been blocked since June 23 by dozens of 
people protesting against gold mining operations there which they say are 
fraught with serious risks to the environment.

Lydian has dismissed these concerns, saying that it will use modern and safe 
technology. The company, which claims to have invested more than $300 million 
in Amulsar, has condemned the disruption of its operations as illegal.

The Armenian government, meanwhile, remains reluctant to forcibly unblock the 
Amulsar roads. Pashinian said late last month that the government is now 
seeking more evidence that open-pit mining would not contaminate water in the 
area.

The Amulsar project is strongly supported by the U.S. and British governments. 
The U.S. ambassador to Armenia, Richard Mills, has repeatedly warned that its 
possible scrapping would discourage further U.S. investments in the Armenian 
economy.

“As a friend of Armenia, I fear that if this issue is not resolved soon it 
could put a large cloud over the attractiveness of Armenia as a place to do 
business,” Mills warned last week. He noted “the absence of evidence of 
significant violations of Armenian environmental laws” by Lydian.


Belgium - U.S. President Donald Trump and Armenian Prime Minister Nikol 
Pashinian talk during a NATO summit in Brussels, 11 July 2018.

Pashinian briefed Kent on his government’s reform agenda when they met on 
Monday. He had earlier expressed readiness to “strengthen and expand” 
U.S.-Armenian relations.

The Armenian premier briefly chatted with U.S. President Donald Trump at a NATO 
summit in Brussels in July. He hoped to hold his first talks with Trump on the 
sidelines of the UN General Assembly in New York in late September. The talks 
did not take place, however.

“I’m sure there will be a [Trump-Pashinian] meeting but I can’t tell you 
exactly where and when,” said Kent. He suggested that Trump’s national security 
adviser, John Bolton, will discuss the matter with Pashinian when he visits 
Yerevan later this month.

Kent said that Armenia’s relations with neighboring Iran and renewed U.S. 
economic sanctions against Tehran will also be on the agenda of Bolton’s talks.

Trump re-imposed the sanctions earlier this year after pulling out of a 2015 
international agreement on Iran’s nuclear program. The move was criticized by 
the other world powers that signed it: France, Germany, Britain, Russia and 
China.

Armenia too continues to support the 2015 deal and has made clear that it will 
press ahead with joint economic projects with Iran. The Islamic Republic is one 
of the landlocked country’s two commercial conduits to the outside world.

“While we understand the challenges for Armenia in terms of regional trade, we 
remain very concerned about the behavior of elements of the Iranian military 
and state in regional instability, not regional stability,” Kent said in this 
regard. “So there are questions of legitimate trade but there are also 
questions of how the [Iranian] Revolutionary Guards and Quds force sponsor 
terrorism.”

“So I think you can expect a frank and active exchange of perspectives during 
Ambassador Bolton’s visit about positive opportunities in the bilateral 
relationship and challenges to regional stability,” added the U.S. official.



Security Chief Blames ‘Well-Known Armenian’ For Leaked Phone Calls

        • Sisak Gabrielian

Armenia - Artur Vanetsian (L), director of the National Security Service (NSS), 
and Special Investigative Service chief Sasun Khachatrian at a cabinet meeting 
in Yerevan, 20 September 2018.

Artur Vanetsian, the National Security Service (NSS) director, claimed on 
Tuesday that a “well-known” individual from Armenia commissioned the secret 
recording of his sensitive phone conversations with the head of another 
law-enforcement body.

Vanetsian refused to name that person, saying that investigators lack the 
evidence to prosecute the latter.

“It is very, very difficult to document and substantiate the involvement of 
that single orderer,” he told reporters. “Unfortunately, that cannot happen at 
this stage.”

Vanetsian and Sasun Khachatrian, head of the Special Investigative Service 
(SIS), spoke by phone in July shortly before former President Robert Kocharian 
was arrested over his role in the 2008 post-election violence in Yerevan. Their 
phone conversations were wiretapped and posted on the Internet by unknown 
individuals in September.

In that audio, Vanetsian can be heard telling Khachatrian that he ordered a 
judge to sanction Kocharian’s controversial arrest. Vanetsian also urged the 
SIS not to arrest Yuri Khachaturov, the Armenian secretary general of the 
Russian-led Collective Security Treaty Organization (CSTO), warning of a 
negative reaction from Russia. He noted that Prime Minister Nikol Pashinian 
wants investigators to “lock up” Khachaturov.

Pashinian condemned the wiretapping and denied putting pressure on 
investigators. For his part, Kocharian, who was released from pre-trial custody 
in August, portrayed the audio as further proof that the criminal case against 
him is politically motivated.

Vanetsian said on Tuesday that the audio was doctored to leave the impression 
that he put pressure on the judge. He insisted that in fact he never spoke to 
the judge and referred a senior SIS investigator instead.

The NSS chief also said that it was possible to wiretap his phone calls with 
Khachatrian only because he made them from a foreign country.“Any mid-level 
specialist could have secretly recorded them,” he said.

Vanetsian further claimed that the prominent Armenian commissioned the 
wiretapping with the aim of forcing him to resign. He said the same person has 
been paying some media outlets to discredit him. He refused to name them, 
saying only that “they charge 3 million or 4 million drams ($6,200-$8,300) per 
article.”

Last month, law-enforcement officers searched the offices of an Armenian news 
website, Yerevan.Today, and confiscated some of its computer hard disks as part 
of a criminal investigation into the leaked phone calls.

The website editor, Sevak Hakobian, strongly denied any involvement in the 
wiretapping. He also dismissed claims that Yerevan.Today is controlled or 
financed by Kocharian.


Reprinted on ANN/Armenian News with permission from RFE/RL
Copyright (c) 2018 Radio Free Europe / Radio Liberty, Inc.
1201 Connecticut Ave., N.W. Washington DC 20036.
www.rferl.org


Armenpress: Armenian FM to attend Eastern Partnership Foreign Ministers meeting in Luxembourg

Armenian FM to attend Eastern Partnership Foreign Ministers meeting in Luxembourg

Save

Share1

16:39,

YEREVAN, OCTOBER 14, ARMENPRESS. Minister of Foreign Affairs of Armenia Zohrab Mnatsakanyan will visit Luxembourg to participate in the October 15 EU Eastern Partnership Foreign Ministers meeting, the foreign ministry said.

The Eastern Partnership (EaP) ministerial meeting will bring together EU foreign ministers and their counterparts from the six Eastern Partnership countries (Armenia, Azerbaijan, Belarus, Georgia, the Republic of Moldova and Ukraine), as well as key stakeholders involved in the region, the European Council said in a press release.

The High Representative for Foreign Affairs and Security Policy Federica Mogherini will chair the meeting.

The meeting will provide an opportunity to resume the political dialogue between the EU and its Eastern partners.

Foreign ministers will also take stock of the implementation of the partnership's commitments, including the priorities identified as the '20 deliverables for 2020'.

The latter were adopted at the last Eastern Partnership Summit in November 2017 with a view to achieve stronger economy, governance, connectivity and society.

The meeting will also be the opportunity to discuss first ideas to mark the 10th anniversary of the Eastern Partnership due in May next year.

Ahead of this meeting, EU ministers exchanged views on the Eastern Partnership at the Foreign Affairs Council meeting in July 2018.

They reaffirmed the EU's commitment to the region, to the reform agenda and to the priorities identified as the '20 deliverables for 2020'. They confirmed the relevance of the tailored-made and differentiated approach and underlined the need to step up reforms in several areas. 

 

Edited and translated by Stepan Kocharyan


Armenpress: Armenian delegation thwarts Azerbaijani efforts in PACE on shutting down Metsamor NPP

Armenian delegation thwarts Azerbaijani efforts in PACE on shutting down Metsamor NPP

Save

Share3

11:24,

YEREVAN, OCTOBER 15, ARMENPRESS. The Armenian delegation to the Parliamentary Assembly of the Council of Europe (PACE) has prevented the Azerbaijani efforts on halting the Metsamor Armenian Nuclear Power Plant’s operations, PACE Armenia delegation head Arpine Hovhannisyan said on Facebook.

“The Nuclear Safety in Europe resolution was adopted during the PACE October session,” she said, adding that the motion’s goal is to set the actions which member states should implement to increase safety of nuclear power plants and decrease risks in the event of incidents of terrorism. She highlighted the fact that with this resolution the assembly is demanding Belarus to not launch the Ostrovets nuclear power plant, which is currently under development 45km from Vilnius, Lithuania, until it corresponds to international standards.

“On the occasion of this resolution the Azerbaijani delegation was attempting to include wordings in the resolution for halting the operations of the Metsamor Nuclear Power Plant. They failed, we prevented it,” she said.

Hovhannisyan also noted that she has thwarted the appointment of a biased co-rapporteur for Armenia in the EPP group. As a result, Slovenian Andrei Schirchel has been appointed as the new co-rapporteur from the EPP group, she said.

Edited and translated by Stepan Kocharyan


PM Pashinyan’s resignation expected on October 16 – spokesperson

PM Pashinyan’s resignation expected on October 16 – spokesperson

Save

Share1

20:50,

YEREVAN, OCTOBER 15, ARMENPRESS. Prime Minister of Armenia Nikol Pashinyan is expected to resign on October 16, PM’s spokesperson Arman Yeghoyan told ARMENPRESS.

To the question if the PM will resign during the extraordinary session of the Cabinet, Yeghoyan answered, “I cannot answer that question. It may happen during the session, an hour after the session or 7 hours after the session”.

PM Pashinyan announced about his intention to resign on October 10. He told France 24 TV  that he plans to resign until October 16, which means that the early parliamentary elections will take place on December 9 or 10.

Edited and translated by Tigran Sirekanyan





New Opportunities Introduced for Francophones in Armenia

AGBU Press Office
55 East 59th Street
New York, NY 10022-1112
Website: www.agbu.org

PRESS RELEASE

Monday, 

NEW OPPORTUNITIES INTRODUCED FOR FRANCOPHONES IN ARMENIA

AGBU CHAPTERS LAUNCH A NEW SCHOLARSHIP PROGRAM AND WRITING COMPETITION TO 
ENCOURAGE ENHANCEMENT OF FRENCH-LANGUAGE EDUCATION IN ARMENIA

In the light of this year's Francophonie Summit held in Yerevan, AGBU Montreal 
and AGBU France have launched new projects in an effort to support 
French-speaking youth in Armenia, as well as promote French language and 
culture. Every two years, the Francophonie Summit-the main decision-making body 
of the International Organization of the Francophonie (OIF)-brings together 
leaders and representatives of 84 member-states for a series of discussions. 
For 48 years, OIF has actively advocated French language, linguistic diversity 
and humanist values across the world. 

On October 12, the final day of the Summit, AGBU Montreal and the Agence 
universitaire de la Francophonie (AUF), a global network of French-language 
universities and research institutions, signed a framework agreement creating 
new educational opportunities for Armenia's Francophone students. Each year, 
four students from Armenia accepted to Quebec's French-language universities 
will get scholarships to pursue their doctoral degrees. AUF will grant the 
shortlisted candidates the exemption for tuition fees, while AGBU will oversee 
the selection process, provide some financial assistance to these students and 
facilitate their integration into the global Francophone community. The signing 
ceremony was held at the AGBU Armenia Office, with Armenia's Minister of 
Education and Science Arayik Harutyunyan, as well as government and university 
officials in attendance.

"This agreement creates better opportunities for Armenian students to pursue 
higher education in French, thus targeting the objectives of OIF of spreading 
French language around the world," said Rector of AUF Jean-Paul de Gaudemar. 

Chairman of AGBU Montreal Chahé Tanachian noted that commitment to education is 
at the core of AGBU's mission. "It is a special agreement that we signed with 
AUF on the sidelines of the Francophonie Summit. Having students from Armenia 
in French universities will enhance cooperation in the field of education 
between Canada and Armenia and will make French language more popular in the 
Armenian society," Tanachian said. "AGBU is also looking forward to more 
closely working with Armenia's Ministry of Education to develop better 
expertise and skills in areas needed today."

In an effort to promote French-Armenian connections and boost people's interest 
in French language, AGBU France-in partnership with the French Embassy in 
Armenia-announced the launch of a contest of short stories themed "Armenia of 
My Dreams in 2050 AGBU France-in partnership with the French Embassy in 
Armenia-announced the launch of a contest of short stories themed "Armenia of 
My Dreams in 2050."  

This contest is set to encourage the Francophones citizens of Armenia to 
imagine a better future for their homeland given the recent revival of 
democracy. "Taking advantage of this important moment, the Francophonie Summit 
in Yerevan, AGBU France contributes to the promotion of French language in 
Armenia through this contest. This contest is also a tribute to Charles 
Aznavour who skillfully used this language,'' said President of AGBU France and 
AGBU Europe Nadia Gortzounian. ''We hope that the contest's theme will inspire 
many applicants."
The contest is open to the residents of Armenia who can submit their short 
stories in French -up to three pages or 4,500 characters-through December 15. 
Authors of the top three stories will receive monetary awards. 

For more information about the contest, please visit 
ugabfrance.org/2018/10/concours-recits/.

The Armenian General Benevolent Union (AGBU) is the world's largest non-profit 
organization devoted to upholding the Armenian heritage through educational, 
cultural and humanitarian programs. Each year, AGBU is committed to making a 
difference in the lives of 500,000 people across Armenia, Artsakh and the 
Armenian diaspora.  Since 1906, AGBU has remained true to one overarching goal: 
to create a foundation for the prosperity of all Armenians. To learn more visit 
www.agbu.org.