CC: Behind the scenes at COP17: where thousands of delegates are staying in Ar


—

Not Every Bad Thing Is “Genocide”

—

Armenian Embassy in Vienna Forces World Festival Association to Cancel Artsakh

—

‘Princes and Thieves: Jared Kushner and Mohamed bin Zayed’s Secret Plot to Re

—

Courts Uphold Church Autonomy In Clergy Disputes, Lawyer Says

—

Defending Women, or Using Women to Target an Entire People?

—

CC: Consulate General of the Republic of Armenia in Los Angeles Issues Stateme

—

168: Այս ընտրությունները ևս մեկ անգամ փաստեցին` ՔՊ-ն դարձել է Հայաստանում ժող

Հոկտեմբեր 26, 2026

«Ուժեղ Հայաստան»կուսակցությունը հանդես է եկել հայտարարությամբ․

«Հոկտեմբերի 25-ին Հայաստանի թվով 19 համայնքում տեղի ունեցած տեղական ինքակառավարման մարմինների ընտրությունների արդյունքները հերթական անգամ եկան ապացուցելու Նիկոլ Փաշինյանն ուժեղ է ընտրակեղծիքների, հարցում, թույլ Ալիևի առջև:

Այս ընտրությունների արդյունքները ևս մեկ անգամ փաստեցին` «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը դարձել է Հայաստանում ժողովրդավարությունը թաղող ուժ։

Ստեփանավանում մեր թեկնածուն գիտեր, որ իրեն կարող են ձերբակալել, սակայն, գիտակցելով այդ վտանգը, որոշեց առաջադրվել, քանի որ Հայաստանին ժողովրդավարություն է անհրաժեշտ։

Դաս չքաղելով ԵԽԽՎ վերջին զեկույցից, որում խոսվում էր հունիսին կայացած համապետական ընտրությունների ժամանակ իշխող ուժի կողմից կիրառված մեծամասշտաբ ընտրախախտումների մասին, «Քաղաքացիական պայմանագիր»-ը նույն ձեռագրով գործեց նաև ՏԻՄ ընտրությունների ժամանակ։

Քաղաքական հակառակորդների կալանավորումները, ընտրության օրը ընդդիմադիր ավագանու անդամների ձերբակալությունները, վախի մթնոլորտի տարածումը, ընտրատեղամասերում ուղղորդված քվեարկությունները, ընտրություններից առաջ պետական բյուջեից հսկայական միջոցների հատկացումն ընտրությունների պատրաստվող համայնքներում, ՔՊ-ականների կողմից քաղաքացուն բնակարան տալու խոստումն ու այլ քայլերը վկայում են միայն մեկ բանի մասին՝ «Քաղաքացիական պայմանագիր»-ն արդար ընտրություններով Հայաստանում չի կարող հաղթել։

«Ուժեղ Հայաստան»-ը համոզված է, որ ժողովրդավարության և առանց զիջումների խաղաղության համար պայքարը հաղթանակով է ավարտվելու, սակայն, գիտակցում է, որ այդ հաղթանակին հնարավոր չէ հասնել, ընդամենը, մի քանի ամսում։

Այսօր, առավել քան երբևէ, մենք պետք է համախմբվենք որպես ազգ և միասնական պայքարենք հանուն առանց զիջումների խաղաղության։
«Ուժեղ Հայաստանը»-ը Փաշինյանի իշխանության ուժեղ այլընտրանքն է, հետևապես, ինչպես Ստեփանավանում, այնպես էլ այլ համայնքներում, շարունակելու ենք աշխատել և իրականացնել սոցիալական ու տնտեսական զարգացման ծրագրեր:

Մենք շարունակելու ենք գործել ի շահ մեր ժողովրդի և վստահ ենք՝ ուժեղ Հայաստան ունենալու ենք»։

—

ՔՊ-ն թող չոգևորվի. աշխարհում զարգացումներն աղետաբեր ու արցախակործան «իշխանութ

Հոկտեմբեր 26, 2026

ՀՀ ԳՄ անդամ Արտակ Զաքարյանը գրել է․

«ՏԻՄ ընտրությունների նախնական արդյունքները ցույց տվեցին հետևյալը.

ա) Նիկոլի և ՔՊ իշխանությունը բացառապես հենված է իշխանության ուժային գործոնի, վարչական ռեսուրսի և քաղաքացիների մեջ վախի մթնոլորտ սերմանելու վրա՝ ինչը նորություն չէ:

բ) Ընտրութուն անցկացրած բոլոր համայքներում՝ հիմնականում առանց մրցակից, ուժային մեթոդներով աշխատող ՔՊ-ի ձայները միջինում չեն գերազանցում համայնքների ընրողների ընդհանուր թվի 32 %-ը, ինչը կարելի է համարել ՔՊ-ի առավելագույն «վարկանիշ»: Պետք է ի նկատի ունենալ, որ ընտրության են «մասնակցել» ինչպես կամավոր, այնպես էլ «ճար չունեցող և ստիպված» ընտրողները: Այս պարագայում միջինացված 32%-ը խոսում է այն մասին, որ ՔՊ հավաքածու «թիմերը», ՏԻՄ կառավարման մակարդակում չունեն հանրային բավարար հենարան:

գ) Վարչական ռեսուրսի և ՏԻՄ ընտրություններում իշխանական ազդեցության հերթական ակնառու վկայությունն այն է, որ նախնական արդյունքները հրապարակվում և որպես հաղթանակ տարածվում էին ոչ թե ՔՊ նախընտրական շտաբերի կամ ՏԸՀ-ի կողմից, այլ Հայաստանի Հանրապետության գործադիր իշխանության բարձրաստիճան պաշտոնյաների կողմից (նախարար, մարզպետ):

Տեղեկատվական հոսքի բովանդակությունից ու ձևից հստակ տպավորություն է, որ նրանցից յուրաքանչյուրն իր վարչապետին զեկուցում էր ստացված և կատարված հանձնարարականի մասին:)))

դ) Եթե հինական ընդդիմադիր ուժերը, համակարգված ու պատշաճ կերպով, առանց գլուխ պահելու, առանց ընդդիմադիր գործընկերոջ «գրպանը բան գցելու», առանց «պահարաններում կմաղք փնտրելու», կարողանային յուրաքանչյուր համայնքում, от души հանդես գալ մեկ միասնական թեկնածուով՝ ՔՊ-ն և Նիկոլ Փաշինյանն այլևս շանս չէին ունենա շարունակել քայքայել հայկական պետականությունը:

Հ.Գ. Փոքրիկ օրինակ էլ բերեմ հատուկ ՔՊ-ի համար:

2017թ. ապրիլի խորհրարանական ընտրություններում ՀՀԿ-ն ստացել է 770441 ձայն: Այսինքն՝ ավելի շատ, քան ՔՊ-ն 2026թ հունիսին:

2017թ նոյեմբերին Գորիս քաղաքում մեր կուսակցության՝ այն ժամանակվա թեկնածուն հավաքել էր քվեարկածների ձայների շուրջ 99% (այն ժամանակ ավելի շատ հեղինակություն ուներ, քան հիմա): Նմանատիպ պատկեր էր նաև այլ համայնքներում:

Սակայն խորհրդարանում և ՏԻՄ-երում բացարձակ հաղթած, ՀՀ կենսական շահերով ու ազգային օրակարգով առաջնորդվող իմ կուսակցությունը. ընտրություններից կարճ ժամանակ հետո՝ 2018թ ապրիլին, ստիպված եղավ անարյուն հեռանալ իշխանությունից: Այնպես, որ ՔՊ-ին խորհուրդ եմ տալիս շատ չոգևորվել ընտրության արդյունքներով: Աշխարհում տեղի ունեցող զարգացումներն իրենց աղետաբեր ու արցախակործան «իշխանության» օգտին չեն այլևս»:

—

Երբ քաղաքական մրցակցությունը վերանում է, համայնքը դառնում է մեկ կուսակցության

Հոկտեմբեր 26, 2026

«Առողջության իրավունք» իրավապաշտպան Հ/Կ նախագահ, բժիշկ-փորձագետ Անուշ Պողոսյանը գրում է.

«Երբ քաղաքական մրցակցությունը վերանում է, համայնքը դառնում է մեկ կուսակցության սեփականությունը։

Հոկտեմբերի 25-ի ՏԻՄ ընտրությունների արդյունքներով՝ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության օգտին քվեարկածների բաժինը մի շարք համայնքներում հասել է 90–96%-ի, մինչդեռ ընտրողների մասնակցությունը որոշ համայնքներում չի հասել նույնիսկ 40%-ի։

Ի՞նչ է նշանակում այս պատկերը ժողովրդավարության տեսանկյունից։

Երբ ընդդիմությունը չի կարողանում հանդես գալ որպես իրական այլընտրանք, թուլանում է իշխանության նկատմամբ վերահսկողությունը, նվազում է որոշումների հանրային քննարկումը, իսկ համայնքային բյուջեի և զարգացման ծրագրերի արդյունավետության վերահսկողությունը կարող է դառնալ ձևական։

Բայց խնդիրը միայն ընտրությունների թվերը չեն։ Խնդիրն այն է, թե ինչ պայմաններում է ձևավորվում քաղաքական մրցակցությունը։
Երբ իշխանական ցուցակներում ընդգրկված են համայնքի ղեկավար կազմի ներկայացուցիչներ, հիվանդանոցների տնօրեններ, վարչական բաժինների պետեր և այլ պաշտոնատար անձինք, իսկ ընդդիմադիր ուժերը չեն կարողանում իրենց ցուցակներում ներգրավել անգամ նույն համայնքի բուժհաստատությունների կամ այլ հիմնարկների շարքային աշխատակիցներին, հարց է առաջանում՝ արդյո՞ք համայնքում առկա են քաղաքական մրցակցության հավասար պայմաններ։

Համայնքի կրթված, ճանաչված, հարգանք վայելող և զարգացմանը նպաստելու կարողություն ունեցող բնակիչները հաճախ հրաժարվում են ընդդիմադիր ցուցակներում ընդգրկվելուց՝ իշխանության հնարավոր ճնշումներից վախենալով։

Ավելին՝ ընդդիմադիր ցուցակներում ընդգրկված անձանց աշխատանքից ազատումներն արդեն իրականություն են։ Սա նշանակում է, որ քաղաքական դիրքորոշումն այլևս միայն ընտրական նախընտրության հարց չէ․ այն կարող է վերածվել մարդու աշխատանքի և սոցիալական ապահովության խնդրի։

Երբ մարդը պատժվում է իր քաղաքական ընտրության համար, իսկ մյուսները, վախենալով նույն ճակատագրից, հրաժարվում են մասնակցել քաղաքական գործընթացներին, համայնքը կորցնում է իր ամենակարևոր ռեսուրսներից մեկը՝ անկախ մտածող, նախաձեռնող և պատասխանատու մարդկանց։

Արդյունքում ընդդիմությունը զրկվում է ուժեղ թեկնածուներից, ընտրողը՝ իրական այլընտրանքից, իսկ համայնքը՝ զարգացման հնարավորություններից։

Ո՞վ պետք է պահանջի հաշվետվություն անարդյունավետ ծախսերի համար։ Ո՞վ պետք է վերահսկի համայնքային բյուջեի օգտագործումը։ Ո՞վ պետք է պաշտպանի բնակիչների շահերը, եթե այլ կարծիք ունենալն անգամ կարող է աշխատանքը կորցնելու պատճառ դառնալ։

Փաստորեն, այս համայնքները վերածվում են մեկ կուսակցության սեփականության։ Բայց համայնքը ոչ մի կուսակցության սեփականությունը չէ․ այն բոլոր բնակիչներինն է՝ անկախ նրանց քաղաքական հայացքներից։

Ժողովրդավարությունը միայն ընտրություններ անցկացնելը կամ հաղթանակ արձանագրելը չէ։ Այն նաև ազատ մրցակցությունն է, այլակարծության պաշտպանությունը, իշխանության հաշվետվողականությունը և յուրաքանչյուր քաղաքացու՝ առանց վախի քաղաքական կյանքին մասնակցելու իրավունքը»։

—