NKR PRESIDENT EMPHASIZES NECESSITY OF INTENSIFYING WORKS ON SHUSHI RESTORATION
ARKA News Agency, Armenia
Oct 4 2006
YEREVAN, October 4. /ARKA/. NKR President Arkady Ghukasyan emphasized
the necessity of intensifying works on Shushi restoration. The press
service of the president reported that Ghukasyan said that at the
meeting with Yerevan Mayor, president of the Shushi Restoration
Foundation Yervand Zakharyan.
During the meeting they discussed issues, related to the implemented
work of the Foundation, and also further steps toward restoration of
the infrastructure of Shushi, destroyed during the war, and development
of the city.
The NKR president expressed the readiness of the country’s top
authorities to assist with this program implementation in every
possible way.

GENOCIDE EEN VERSIE VAN DE GESCHIEDENIS?
NRC.NEXT
5 October 2006
1ste Editie
Het is nu tijd voor een brug over de Bosporus
Nebahat Albayrak en Frans Timmermans
SAMENVATTING
Moet Turkije erkennen dat er volkerenmoord tegen Armeniërs is gepleegd?
[…] De rol van politici moet nu zijn om mensen tot elkaar te brengen
en niet zoals al bijna honderd jaar gebeurt, een semantische discussie
voeren over definities en woordkeuze, die de oplossing eerder verder
weg dan dichterbij brengen. Hoe absurd ook in onze ogen, de Turkse
overheid heeft het recht om het gebruik van de volkenrechtelijke term
genocide te bestrijden.
Dat is ook niet wat de positie van de Turkse overheid ongeloofwaardig
maakt. Die ongeloofwaardigheid was het gevolg van de stelselmatige
weigering diepgaand en onafhankelijk onderzoek te laten doen naar
de gruwelen uit de jaren rond 1915. Nu zien we eindelijk beweging in
Turkije op dit vlak. In intellectuele kring wordt de positie van de
overheid steeds vaker historisch onhoudbaar genoemd, en het moment
nadert dat er onafhankelijk onderzoek zal worden gedaan.
Bemoedigend zijn de woorden van de Turkse onderhandelaar in het
toetredingsproces, Ali Babacan. Hij zegt dat als dit onderzoek
het bewijs levert dat er wel degelijk sprake was een geplande
volkerenmoord, Turkije zich daarbij zal moeten neerleggen. (…)
Er zijn veel Europese landen waar de mensen moeite hebben de zwarte
bladzijden uit hun geschiedenis onder ogen te zien. Val Russen,
Oekraïeners en Polen niet lastig met de pogroms. Praat in Frankrijk
niet te veel over de gruwelen in Algerije of de massale collaboratie
tijdens de oorlog. In Spanje ontkennen grote groepen de gruwelen
van het franquisme en in Italië zat tot voor kort een partij in de
regering die Mussolini een groot hervormer vond.
In de Raad van Europa is dit jaar door vele linkse partijen, waaronder
helaas ook zusterpartijen van de PvdA, een rapport naar de prullenbak
verwezen dat sprak over de excessen van het communisme. De tientallen
miljoenen doden die communisten op hun geweten hebben mochten immers
niet aan ‘links’ worden toegerekend. Hoeveel linkse mensen weigeren
tot op de dag van vandaag in te zien dat het Oost-Europese communisme
een gruwelijke ontsporing was van het socialistisch ideaal?
En wat te denken van het taboe dat in sommige kringen in Nederland
nog steeds rust op onze koloniale oorlogen, die wij officieel nog
steeds eufemistisch met ‘politionele acties’ aanduiden? […] Na de
Tweede Wereldoorlog hebben de Europeanen een poging ondernomen om
het eeuwenoude lot van telkens nieuwe bloedbaden tussen verschillende
volkeren te doorbreken. […] Zo is er eerst een brug geslagen over
de Rijn tussen Frankrijk en Duitsland, en later over de Oder tussen
Oost en West. Nu is het tijd voor een brug over de Bosporus.
Er zijn veel Europese landen die moeite hebben met hun geschiedenis
Ik geloof in de vrijheid van meningsuiting, in Turkije èn in Nederland
Dit is het slot van de column van de Turkse schrijfster Elif Safak
in de Turkish Daily News van 1 oktober.
[…] Ik geloof in de vrijheid van meningsuiting. Niet alleen in
Turkije, maar overal en altijd. Daarom is het voor mij onmogelijk
niet bezorgd te zijn over de recente ontwikkelingen in Nederland en
door de stemming in Frankrijk.
Het nieuws dat in Nederland drie kandidaten (voor de Tweede Kamer)
van de lijst zijn afgevoerd, is bedroevend. Op dezelfde manier gaan
de pogingen in Frankrijk om een ‘genocide-wet’ in te voeren en op te
leggen en iedereen te straffen die de genocide ontkent, volledig in
tegen de geest van de vrijheid van meningsuiting en tegen de geest van
een open democratie. Als we voor vrijheid van meningsuiting in Turkije
zijn, kunnen we geen dubbele standaard toepassen. Voorstander zijn van
vrijheid van meningsuiting vereist het verdedigen van dit fundamentele
principe in alle landen. Wat er in Nederland en Frankrijk gebeurt is
aanvechtbaar, niet alleen in termen van het beknotten van de vrijheid
van meningsuiting, maar ook in termen van het ondermijnen van iedere
potentiële band van empathie en vriendschap tussen Armeniërs en Turken.
Deze manoeuvre zal slechts een nationalistische tegenreactie in Turkije
oproepen. Ze zal alle pogingen schaden om een dialoog te bouwen. En
misschien nog belangrijker: de Nederlandse en de Franse regeringen
zouden in herinnering moeten roepen, net als de Turkse regering, dat
het niet aan staten of aan de elite in staten is om de geschiedenis
te schrijven of te dicteren. (…)
Lees de hele column op: pluk: sms 14774
naar 7585
Hoe 1915 de politiek van 2006 kan beheersen
Drie van oorsprong Turkse kandidaten voor de Tweede Kamer zijn vorige
week van de kandidaatlijsten van hun partijen verwijderd wegens hun
standpunt over de Armeense genocide.
De CDA’ers Ayhan Tonca (plaats 35) en Osman Elmaci (56) weigerden te
erkennen dat Turkije in 1915 een genocide op de Armeense bevolking
heeft uitgevoerd. De PvdA’er Erdinc Sacan (plaats 53) bleek een website
te beheren waar Turks-Nederlandse politici regelmatig discussiëren
over de Armeense genocide:
De druk op Nebahat Albayrak , tweede op de PvdA-lijst, neemt toeom
de genocide te erkennen. In een artikel in Trouw pleitte zij gisteren
voor een onderzoek naar de feiten van 1915.
–Boundary_(ID_X1EsuZLxXMdW142oBUGS5w)–

ALBAYRAK (PVDA) ERKENT GENOCIDE
Dagblad Tubantia/Twentsche Courant, Netherland
October 4, 2006
DEN HAAG (GPD) – Het Tweede Kamerlid Nebahat Albayrak (PvdA) erkent
dat in 1915 en 1916 in Turkije een volkerenmoord op Armeniers heeft
plaatsgevonden. Het is voor het eerst dat het van oorsprong Turkse
Kamerlid, nummer twee van de kandidatenlijst van de PvdA, dat zo
openlijk doet. Ze wil zo een einde maken aan de groeiende kritiek
dat zij geen duidelijk standpunt inneemt.
Zelf vindt ze dat ze niet onduidelijk is geweest. ‘Ik ben nooit van
het partijstandpunt afgeweken en dat is dat die volkerenmoord heeft
plaatsgehad.’
De kritiek op Albayrak begon na een interview in dagblad Trouw.
Daarin erkende ze dat er verschrikkelijke misdaden tegen de Armeniers
zijn gepleegd en dat vele honderdduizenden zijn omgekomen, maar ze
liet in het midden of sprake was van genocide dan wel uit de hand
gelopen gewelddadigheden. Albayrak zei geen oordeel over de toedracht
te kunnen hebben, omdat alle historische bronnen zijn ‘bevuild’.
Daarmee schaarde zij zich in de kringen van ontkenners, vindt Ton
Zwaan, onderzoeker nieuwe geschiedenis aan de Universiteit van
Amsterdam.
Met haar erkenning loopt de PvdA het risico dat vele kiezers van
Turkse afkomst afhaken.
De Armeense kwestie deed vorige week veel stof opwaaien bij PvdA en
CDA. Bij beide partijen stonden Turken op de kieslijst die de genocide
ontkennen. Zij zijn van de lijst gehaald.
From: Emil Lazarian | Ararat NewsPress

NEGATIONISME
Gie van den Berghe
De Standaard, Nethrland
October 3, 2006
Uitstekende bijdrage van Luc Bonneux over de negationismewet
(DS Weekend 30 september). Vrijheid van meningsuiting duldt geen
uitzonderingen. Schaf af die handel, weg met de negationismewet. En
breid ze vooral niet uit, zoals sommigen overwegen, tot andere
genocides. Die tendens toont aan dat de inkrimping van grondwettelijke
vrijheden tot escalatie leidt, alleen al om niet te discrimineren met
andere genocides. Aanleiding voor het stuk tegen de negationismewet
was naar alle waarschijnlijkheid de schrapping door het Europees
Parlement, woensdag laatstleden, van een van de voorwaarden waaraan
Turkije moet voldoen om tot de Europese Unie toegelaten te worden,
met name de erkenning van de genocide op de Armeniers. Een voorwaarde
die men nu om realpolitische, economische redenen liet vallen.
Maar het gaat hier niet om vrijheid van meningsuiting, maar om de
volgehouden weigering van een staat om een volkenmoord te erkennen.
Een staat die toelaat dat sommige van zijn burgers die de gruwelijke
misdaad wel erkennen zich voor de rechtbank moeten verantwoorden en
riskeren gestraft te worden. Je mag er niet aan denken wat er zou
gebeuren als Duitsland zich zou veroorloven om de jodenuitroeiing in
twijfel te trekken!
Wat de genocide op de Armeniers betreft ligt de zaak ook
ingewikkelder. De Turkse regering erkent ondertussen de gruweldaden
wel, maar ze wijst op de medeverantwoordelijkheid van de’ Armeniers,
die tijdens de Eerste Wereldoorlog de kant kozen van de Russen,
een eigen staat wilden… En vooral, ze weigert mordicus de term
genocide te gebruiken, want de toenmalige Turkse regering zou nooit
de intentie gehad hebben om de Armeniers uit te roeien.
Juridisch gezien is die intentie helaas inderdaad een voorwaarde om
van genocide te mogen spreken. Niet alleen de Turkse regering maakt
daarvan handig misbruik, ook de internationale gemeenschap, de VS en
de VN verschuilen zich om de haverklap achter deze clausule om niet
te moeten tussenbeide komen. Hoog tijd dus om het begrip genocide te
herzien of de verplichting tot tussenkomst te koppelen aan misdaden
tegen de menselijkheid.
Gie van den Berghe(De auteur is gastdocent aan de Universiteit Gent.)

SYMPHONY’S MUSICAL RISE IN FORTUNE HAS NOT TRANSLATED INTO FINANCIAL SUCCESS
Brian Whitwham, Record Staff
The Record (Kitchener-Waterloo, Ontario)
October 5, 2006 Thursday
Final Edition
>From hockey rinks to world stage
For more than 60 years, the Kitchener-Waterloo Symphony’s life in
the community has been like an evening with an orchestra.
There have been moments that were bright, periods that were dark and
times that people wondered what would happen next.
The orchestra that played its first concert at a Kitchener hockey
rink has since toured internationally.
It has gone from three concerts a year in the 1940s to more than 90
performances each season.
But its financial performance has yo-yoed and, at times, the 52-piece
orchestra’s problems have sparked public feuds — two high-profile
conductors left amid controversy — within the symphony.
Now it’s asking for a $2.5-million lifeline by the end of October and,
once again, no one knows what will happen next.
THE OVERTURE
The orchestra was formed in 1945 after the director of the Philharmonic
Choir decided a symphony should accompany the choir at its April
concert. The show was a success, drawing more than 2,000 people to
a rink near Queen and Charles streets in Kitchener.
The orchestra followed it with a sold-out concert that October.
Into the late 1960s, the symphony was a volunteer organization with
about 85 players. They generally performed four Sunday afternoon
concerts each year at the Lyric Theatre.
The person credited with taking the orchestra to the next level
is Raffi Armenian, who took over in 1971 as artistic director and
immediately changed the symphony.
He started with a series of auditions, which cut the orchestra in
half. The remaining musicians became paid members. Within a few years,
Armenian launched an extended evening concert series that kicked off
with famed Russian cellist Vladimir Orloff as the headliner.
By 1980, the Kitchener-Waterloo Symphony was playing 50 concerts a
year. Armenian stayed at the helm for 22 years and helped the orchestra
reach several milestones, including its first international tour,
to Spain, in 1984.
Statistics in the early 1990s showed that, based on ticket sales, the
symphony had the highest market penetration of any orchestra in Canada.
THE CRESCENDO
The early 1990s was a period of financial instability for the orchestra
as it struggled to build its reputation and handle a growing debt load.
Armenian played his final concert in 1993 and was replaced by Chosei
Komatsu, an internationally-renowned conductor, who was expected to
take the symphony to the next level.
Upon accepting the job, Komatsu, a native of Japan, said, “I think
this is a job every conductor of my generation in North America —
even the world — would want.”
But the symphony lost more than $100,000 in 1994. It posted a small
surplus of about $27,600 in 1995 but it was holding an accumulated
deficit of nearly $690,000.
Komatsu’s term was supposed to last until 2001 but the
Kitchener-Waterloo Symphony’s board ended it in 1998 amid an
organizational restructuring.
The move was caused in part by a dispute between Komatsu and managing
director Mark Jamison, who resigned in November 1998.
Komatsu later issued a statement slamming the board for putting a
“gag order” on him. But his dispute with the symphony was nothing
compared to the war that erupted around his successor.
Martin Fischer-Dieskau assumed the position of conductor in 2001,
with a resume that boasted leadership of 50 major orchestras. A
native of Germany, Fischer-Dieskau also spent time as the assistant
conductor of the Detroit Symphony Orchestra and said he was the kind
of conductor who wanted to stay out of the musicians’ way.
The board fired him on November 27, 2003. Within days, a citizens’
group was lobbying for his reinstatement. Fischer-Dieskau returned
to Canada in December to convince the board to reverse the decision.
In-fighting got so bad that the symphony’s entire board of directors
resigned in February 2004. Board chair Karen Wilkinson said the move
had to be made to “mend the rift among association members . . . and
be in the true, long-term interest of the symphony.”
Fischer-Dieskau also hit the symphony with a $1.5-million lawsuit.
The suit was settled with an exchange of apologies in January 2005.
The symphony and the conductor went their separate ways.
THE FINAL CURTAIN?
Before the Fischer-Dieskau affair, things had been looking up. The
symphony had reached a surplus of $33,183 in 2003, which it put toward
its debt.
Over four years, that debt had been reduced from $735,000 to less
than half, about $350,000.
The Kitchener-Waterloo Symphony also managed a $57,000 surplus in
2004, even though the controversy with its former conductor had
cost $244,000.
Since then, ticket sales have dropped and some fundraising campaigns
haven’t reached their goals.
The Ontario Arts Council cut its grant to the symphony by about
$70,000 in 2005.
The Kitchener-Waterloo Symphony said its deficit has ballooned to
$1.2 million and if it doesn’t reach its goal by the end of October,
the organization will declare bankruptcy.

ALBAYRAK BLIJFT VAAG OVER ARMEENSE KWESTIE
Van onze binnenlandredactie
Leeuwarder Courant , Netherland
October 4, 2006
DEN HAAG [Het Tweede Kamerlid Nebahat Albayrak (PvdA) erkent dat
in 1915 en 1916 in Turkije een volkerenmoord op Armeniërs heeft
plaatsgevonden. Maar of de juridische term genocide van toepassing
is, is volgens haar minder relevant dan dat Turkije de fouten uit
het verleden werkelijk onder ogen ziet.
Albayrak kreeg eerder kritiek dat zij niet duidelijk was over de
Armeense massaslachting uit te laten. Met haar nieuwe bijdrage schept
ze niet meer helderheid over haar standpunt.
De kritiek op het van oorsprong Turkse kamerlid, nummer twee van de
kandidatenlijst van de PvdA, begon na een interview in dagblad Trouw.
Daarin erkende ze dat er verschrikkelijke misdaden tegen de Armeniërs
zijn gepleegd, maar ze liet in het midden of sprake was van genocide
dan wel uit de hand gelopen gewelddadigheden. Albayrak zei geen oordeel
over de toedracht te kunnen hebben, omdat alle historische bronnen zijn
‘bevuild’.
Met die uitlating schaarde zij zich in de kringen van ontkenners,
vindt Ton Zwaan, onderzoeker nieuwe geschiedenis aan de Universiteit
van Amsterdam. Volgens Zwaan merkt ze alle bronnen in een keer als
verdacht aan, terwijl er volgens de onderzoeker legio onverdachte
bronnen zijn die aantonen dat wel degelijk volkerenmoord is gepleegd.
Het aanduiden van de volkerenmoord met de term genocide is voer voor
juristen, schrijft Albayrak vandaag in Trouw. Om formeel van genocide
te kunnen spreken, moet volgens het volkenrecht worden vastgesteld dat
de volkerenmoord doelbewust is opgezet en uitgevoerd om een bepaalde
bevolkingsgroep uit te moorden, schrijft ze. Dat is volgens haar in
de Armeense kwestie nooit bewezen. Turkije moet onderzoek laten doen
en zich neerleggen bij de resultaten. Turken in Europa moeten volgens
haar het debat over de Armeense ge- nocide ‘met meer zelfvertrouwen
aandurven’.
–Boundary_(ID_HDPDcwW rMN91l0aa+esg9w)–

LA TURQUIE MODERNE AUX PRISES AVEC SES DEMONS
Le Monde, France
6 octobre 2006 vendredi
Le pays peine a se defaire de son ultranationalisme et de ses pratiques
policières brutales. Il y a urgence
Un père affectionne nous offre la main de sa fille malade en mariage.
La belle est eblouissante. Et, comble de bonheur, ce père nous assure
que la promise, soignee, est en voie de guerison. ” Je ne minimise
pas le travail qui nous reste a accomplir “, ajoute-t-il, comme s’il
s’agissait d’un detail secondaire. C’est ce qu’ecrit M. Abdullah Gul,
vice-premier ministre, et ministre des affaires etrangères de Turquie
(le Monde du 26 septembre). Il nous accorde que les obstacles ne
manquent pas sur le chemin de l’adhesion de son pays a l’Union
europeenne.
Mais M. Gul nous passe sous silence la disgrâce qui consume la
fiancee, envahie d’horribles demons a exorciser. Lorsqu’une personne
se trouve etre la proie de deux personnalites contradictoires, on dit
qu’elle est atteinte de schizophrenie. Il faut la traiter d’urgence,
car elle souffre d’une terrifiante crise d’identite. Beaucoup, en
Turquie, cherchent a democratiser ce pays et, c’est le cas, bien sûr,
de M. Abdullah Gul et de son ami le premier ministre Recep Tayyip
Erdogan. Mais leurs opposants règnent dans tout l’appareil d’Etat turc,
les partis, le Parlement, l’armee et l’administration publique.
Le 21 septembre, j’assistais au procès de la romancière Elif Safak,
a la cour d’assises de Beyoglu, a Istanbul. Elle etait accusee
par l’avocat ultranationaliste Kemal Kerincsiz d’avoir ” insulte
l’identite turque ” dans son dernier roman où elle raconte l’histoire
d’orphelins armeniens dont les parents ont ete massacres par les Turcs
en 1915. Devant le palais de justice, une trentaine de nationalistes
hurlaient leur haine de l’Union europeenne. Ils agitaient des drapeaux
bleus de l’UE agrementes de la croix gammee, proclamant ainsi que
l’Union, remplie de nazis, ne cherchaient qu’a detruire la Turquie.
Proteges par 200 policiers, arrivaient le president du groupe
parlementaire de l’UE, Joost Lagendijk, les observateurs d’Amnesty
International et du Pen International, ainsi que des dizaines de
journalistes du monde entier. Etait-ce cette pression internationale
? Comme l’ecrivain Orhan Pamuk l’an passe, Elif Safak a ete
acquittee. Pour les observateurs presents, cette sentence mediatisee
n’avait guère de sens, au regard des 120 procès intentes cette annee
contre des journalistes, des ecrivains, des editeurs moins connus.
Dix-huit ont ete acquittes, mais beaucoup retournent en assises.
D’autres subissent une peine d’amende, des journaux sont suspendus.
Le journaliste Hrant Dink, qui parle librement du massacre des
Armeniens, retourne pour la troisième fois devant les tribunaux,
mais il risque cette fois la prison, car il a deja ete condamne avec
sursis. Il reste 45 procès de ce genre avant la fin de l’annee.
D’un côte, le premier ministre Erdogan telephone a la romancière Elif
Safak, acquittee, pour lui declarer sa satisfaction. De l’autre, il
laisse les partis nationalistes faire exclure des prochaines reformes
le fameux article 301 du code penal, celui qui envoie en prison toute
personne ” denigrant l’identite turque “. Les termes de cette loi
sont si vagues qu’ils permettent aux nationalistes de fouler aux pieds
les engagements de la Turquie envers l’UE sur la liberte d’expression.
D’un côte, Erdogan proclame une politique de ” torture, tolerance zero
“. De l’autre, les cas de tortures allegues se poursuivent, confortes
par les nouvelles techniques d’interrogatoire des Americains. Dans
le sud-est de la Turquie, se multiplient executions sommaires,
enlèvements, attentats et tortures perpetres par les services de
securite, qui alimentent ainsi en nouveaux sympathisants les troupes
de la guerilla (le PKK). Dans cette region, près de 15 millions de
Kurdes sont pris en otage entre la guerilla et l’armee.
Pour les experts de l’UE, et pour le gouvernement turc, le problème
de la minorite kurde n’est qu’une question de niveau de vie…
D’un côte, M. Abdullah Gul assure a Bruxelles que des reformes sont
en cours, de l’autre, les legislateurs turcs ignorent les règles
de precision et d’exactitude en vigueur dans toute legislation
democratique. Ainsi, la nouvelle loi antiterroriste, votee en juin,
est si mal redigee qu’elle peut faire inculper comme terroriste
n’importe quel Kurde pacifique, n’importe quel journaliste exercant
son metier. La Turquie, prochaine fiancee de l’Europe selon les voeux
de M. Abdullah Gul, est en pleine crise d’identite. Elle est certes
malade. Mais ne la rejetons pas : aidons-la plutôt a guerir.
Claude Edelmann
Cineaste,membre du Collectif pour les droits de l’homme en Turquie
–Boundary_(ID_RegUsEdm50zKekbRajp6Cg)–

BRIEVEN: MAG EEN TURK OOK EEN MENING GEVEN?; GENOCIDE
Brabants Dagblad, Netherland
September 30, 2006
De meeste in Nederland geboren of op heel jonge leeftijd naar
Nederland overgekomen Turkse kandidaat-Kamerleden worden onderdrukt
door hun partijen in de kwestie over de genocide op Armeniers. Ze
worden aangesproken op iets dat 91 jaar geleden zou plaats hebben
gevonden. De Armeense kwestie is niet erkend als genocide door
relevante internationale instanties als de Verenigde Naties. Ook
op academisch niveau bestaat geen communis opinio over de vraag
of dit een genocide mag worden genoemd. De Nederlandse hoogleraar
Erik Jan Zurcher is een van de vele academici die dit betwijfelt. De
politieke partijen proberen eigenlijk via deze kandidaat-Kamerleden
internationale politiek te bedrijven om Turkije buiten de Europese
Unie te houden.
De ChristenUnie bijvoorbeeld wil het ontkennen, bagatelliseren of
rechtvaardigen van de Armeense genocide strafbaar stellen. Hoe kan
dat als de noodzakelijke erkenning door een internationaal tribunaal
ontbreekt?
Politieke partijen spelen vieze spelletjes met door hun
kandidaat-Kamerleden te dwingen een keuze te maken tussen een
Kamerzetel of het vaderland. In feite zeggen deze partijen tegen de
bijna 400.000 Turken hier: ‘Jullie overgrootouders waren moordenaar’.
Dat is onacceptabel, oneerlijk, en dubbelhartig.
Dankzij deze houding van de partijen zijn enkele kandidaat-Kamerleden
van de lijst gehaald. Maar we hadden toch vrijheid van meningsuiting
in dit democratische land?
From: Emil Lazarian | Ararat NewsPress

L’ARMENIE SOUS LES FEUX DE LA RAMPE
La Tribune , France
5 octobre 2006
500 manifestations en France celèbrent la force et la perennite de la
culture armenienne. Expositions, concerts, films… sont programmes
jusqu’au 14 juillet 2007.
Armenie mon amie ” : c’est le joli label, choisi par l’operateur public
francais pour les echanges culturels internationaux, Culturesfrance,
pour les 500 manifestations de la saison armenienne prevues jusqu’au
14 juillet. Lancee par le concert de Charles Aznavour, samedi dernier,
sur la grand-place d’Erevan (retransmis sur Arte le 12 novembre a 19
heures), devant une foule immense et en presence de Jacques Chirac,
premier chef d’Etat francais a faire le voyage, cette saison prend une
ampleur exceptionnelle, pourvue d’un budget de 1,3 million d’euros de
fonds publics et de 350.000 euros de mecenat. Forte de 450.000 membres,
la communaute des Armeniens de France est l’une des plus importantes
au monde, et s’implique totalement, a Paris comme en regions, dans
la diffusion de sa culture multimillenaire, malmenee par l’histoire,
victime du genocide de 1915, que la France fut le premier pays a
reconnaître en 2001.
La richesse et la singularite du patrimoine de cette nation unique
a plus d’un titre, première au monde a avoir adopte le christianisme
en l’an 301, dotee d’un alphabet propre etabli un siècle plus tard,
expliquent le nombre et la variete des expositions prevues tout
au long de cette saison. Parmi les plus importantes : a Paris,
au Louvre, ” Armenia Sacra ” exposera les chefs-d’oeuvre de l’art
chretien et la Bibliothèque nationale montrera son très riche fonds
de manuscrits armeniens, tandis qu’a Marseille le musee de la Vieille
Charite s’interessera a l’evolution de cette ecriture sur differents
supports et celui d’Arles aux vestiges des differentes civilisations
qui jalonnent son histoire.
Tradition vocale. L’Armenie s’est aussi distinguee par une longue
tradition picturale dont l’exposition ” Peintures en Armenie ” au Petit
Palais, a Paris, rendra compte. Deux grands pionniers de la modernite
feront quant a eux l’objet d’expositions monographiques : Arshile Gorky
au Centre Pompidou et Martiros Sarian a Issy-les-Moulineaux. L’art
actuel ne sera pas de reste avec des expositions dans les musees d’Art
contemporain de Strasbourg, Lyon, Saint-Etienne et une installation
de Sarkis au Louvre.
La musique forme le deuxième pôle de cette saison avec les tournees en
France d’orchestres classiques (Orchestre philharmonique d’Erevan), de
formations chorales caracteristiques de la tradition vocale armenienne
(Choeur Hover) et de groupes de la creation actuelle comme l’Armenian
Navy Band, auteur des musiques des films du cineaste Robert Guediguian.
Le programme cinema est egalement bien fourni avec des retrospectives
consacrees aux grandes figures du septième art en Armenie et dans
la diaspora : Serguei Paradjanov aux cinemathèques de Toulouse et
de Lyon et a Bobigny, Robert Mamoulian a la Cinemathèque de Paris et
Atom Egoyan au Centre Pompidou. Mais il faudra compter aussi avec des
spectacles de danse, de theâtre, des colloques, des manifestations
sur la litterature, dont le Printemps des poètes en mars prochain.
–Boundary_(ID_GPW9dizcC3r0cilxunBZOw)- –

‘ARMEENSE GENOCIDE LIJKT NU WEL KLOPJACHT OP TURKEN’
Antti Liukku
AD/Rotterdams Dagblad
29 September 2006 Friday 5:00 AM (Central European Time)
Rotterdam
Integratie-wethouder Orhan Kaya ergert zich mateloos aan de discussie
over de ‘Armeense genocide’ die op het moment wordt gevoerd.
CDA en PvdA hebben drie kandidaat-Tweede Kamerleden van de lijst
gehaald, omdat zij de erkende volkerenmoord uit 1915 ontkennen.
Een rondgang van deze krant leerde gisteren dat ook Turks-Rotterdamse
politici de moord op tenminste 800.000 Armeniërs weigeren als
‘genocide’ te bestempelen. ~DWat is dit toch een vervelende vraag,”
aldus Kaya. ~DHet lijkt wel op een klopjacht op Turkse raadsleden.
Iedereen moet plots kleur bekennen, en dan nog wel over zo’n gevoelig
onderwerp als genocide. Dit is enorm beladen, daar kan je toch niet
even 1-2-3 antwoord op geven?”
Kaya, zelf van Koerdische afkomst, zegt geen zin te hebben in deze
discussie. ~DAls historici het als genocide bestempelen, geloof
ik dat. Maar dit zijn echt niet de belangrijkste problemen die
Rotterdammers op het moment bezighouden. Hier kom ik geen stap mee
verder. Deze zaak hoort thuis in het Europees parlement.”
Wel begrijpt de GroenLinks-wethouder dat landelijke politieke partijen
Turken van de kieslijst halen als ze ‘openlijk en uit eigen beweging’
de Armeense genocide ontkennen.
Volgens westerse historici is de moord op de christelijke Armeniërs in
de nadagen van Ottomaanse Rijk een bewuste zuiveringspolitiek geweest
van de Turkse overheersers. In Turkije is het daarentegen strafbaar
om over genocide te spreken.
PvdA-wethouder Hamit Karakus pleitte, net als partijgenoot Nebahat
Albayrak, voor een ‘grondig en objectief’ onderzoek’ naar de
gebeurtenissen.
–Boundary_(ID_3Y1jDVjyStxIKOi UTvszgw)–