Hearings on extending Robert and Sedrak Kocharyan’s detention postponed

Law19:57, 20 October 2026
Read the article in: ՀայերենРусский

Hearings on motions to extend the detention of Armenia’s second president, Robert Kocharyan, and his son, Sedrak Kocharyan, have been postponed, with the court’s workload cited as the reason.

Lawyer Hayk Alumyan told journalists this on 20 October.

Robert and Sedrak Kocharyan were arrested on 25 August 2026 as part of criminal proceedings being investigated by the Anti-Corruption Committee. Sedrak Kocharyan was remanded in custody for two months on 26 August, and Robert Kocharyan on 27 August.

Robert Kocharyan has been charged with abuse of official powers, accepting a bribe on a particularly large scale and money laundering.

Sedrak Kocharyan has been charged with money laundering on a particularly large scale, as well as aiding abuse of official powers and the acceptance of a bribe on a particularly large scale.

Read the article in: ՀայերենРусский

Published by Armenpress, original at

—

Konstantin Sokolov outlines plans for Teghut mine

Economy20:11, 20 October 2026
Read the article in: ՀայերենРусский中文

US-based businessman and head of the TRIPP+ Foundation Konstantin Sokolov has discussed plans concerning the acquisition and operation of Armenia’s Teghut copper-molybdenum mine.

Sokolov spoke about the plans in an interview with Bloomberg, discussing his intentions to expand his activities in Armenia and the South Caucasus.

He stressed that restarting the Teghut mine would contribute to Armenia’s economic growth and improve its security.

In its report on the interview, Bloomberg noted that most of the mine’s output is currently exported to China. Sokolov said plans were in place to redirect those flows to the United States in December through new trade agreements.

“We want to reach a point where the Teghut mine can compete globally and create lasting value for the local community. One of the main objectives of this transaction is to strengthen the Armenia–US partnership,” Konstantin Sokolov said.

Sokolov highlighted the initialling of the peace agreement between Armenia and Azerbaijan, describing it as an exceptional, transformative event for the region.

“I am very interested in expanding my activities across the region because I have always deeply believed in its potential. The United States has demonstrated confidence in my experience and track record by appointing me to lead the Trans-Caspian Enterprise Fund, with capital of US$201 million. The fund focuses on energy, transport and private-sector development projects in the region. This includes the crucial ‘Trump Route’ infrastructure and the wider Trans-Caspian trade route connecting Central Asia with the South Caucasus and global markets,” Konstantin Sokolov said.

In September, Teghut CJSC announced that the mine’s new owner, US-registered Dynamic Frontier Holdings LLC, intended to continue operating the second-largest copper mine while investing in modernisation to deliver long-term benefits for Armenia’s population and support economic growth.

Read the article in: ՀայերենРусский中文

Published by Armenpress, original at

—

Հանրային տրանսպորտում միջադեպի մասնակից տղամարդը ձերբակալվել է

Նախօրեին համացանցում տեսանյութ էր տարածվել, որում երևում էր, թե ինչպես է տղամարդը ավտոբուսում նվաստացնում իր կողակցին: Ավելի ուշ միջամտել էր նաև մեկ այլ ուղևոր, և լեզվակռիվ էր սկսվել: ՆԳՆ խոսնակ Նարեկ Սարգսյանն արձագանքել է՝ նշելով, որ տեսանյութում երևացող տղամարդը ձերբակալվել և ներկայացվել է նախաքննական մարմին:


«Հանրային տրանսպորտում տեղի ունեցած միջադեպի վերաբերյալ հայտնում եմ, որ ՆԳՆ Համայնքային ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի ծառայողների միջոցառումների արդյունքում տեսանյութում երևացող տղամարդը հայտնաբերվել, ձերբակալվել և ներկայացվել է նախաքննական մարմին»,- գրել է նա։


ՆԳՆ խոսնակը հիշեցնում է, որ երեկ ՆԳՆ համայնքային ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում առերևույթ հանցագործության փաստով կազմված փաստաթղթերը փոխանցվել էին նախաքննական մարմին:

—

CC: Armenia considers restricting regional cars from entering Yerevan

—

Shovels in the Ruins: The Shameless, Year-Round Pillage of Armenia’s Ancient

—

Here’s a Lesson from Noah’s Ark We Can All Use Today

—

Toward a Polycentric Transnation?

—

CC: Cyberattack on Armenian state institutions points to Israel, Azerbaijan

—

«ԵԱՏՄ-ում Հայաստանի անդամակցության կասեցուման հետևանքները». Վահե Դավթյան

Հոկտեմբեր 20, 2026

Քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Վահե Դավթյանը գրում է. «ԵԱՏՄ-ում Հայաստանի անդամակցության կասեցման հետևանքները.

Եվրասիական միջկառավարական խորհրդի զեկույցի շուրջ

ԵԱՏՄ անդամ չորս պետությունների՝ Ռուսաստանի, Բելառուսի, Ղազախստանի և Ղրղզստանի ներկայացուցիչների պատրաստած 72-էջանոց զեկույցում (հղումը՝ մեկնաբանություններում) ուղղակիորեն քննարկվում է Հայաստանի անդամակցության կասեցման հնարավորությունը։ Ընդ որում, առաջարկվում է այդ ռեժիմը պահպանել մինչև Հայաստանում ԵԱՏՄ-ի և ԵՄ-ի միջև ընտրության հարցով հանրաքվեի անցկացումը։

Ուշագրավ է իրավական հիմնավորումը։ Զեկույցում արձանագրվում է, որ ԵԱՏՄ պայմանագիրը նման կասեցման մեխանիզմ չի նախատեսում։ Ուստի հղում է կատարվում 1969 թ. Միջազգային պայմանագրերի իրավունքի մասին Վիեննայի կոնվենցիային, որի շրջանակներում ԵԱՏՄ մյուս անդամները ՛՛իրավունք ունեն քննարկելու ԵԱՏՄ պայմանագրի գործողությունը ժամանակավորապես կասեցնելու մասին համատեղ որոշման ընդունման հարցը՝ ընդհուպ մինչև ԵԱՏՄ-ին անդամակցությունը պահպանելու կամ ԵՄ-ին միանալու վերաբերյալ Հայաստանում հանրաքվեի անցկացումը՛՛։

Ինչ վերաբերում է տնտեսական հաշվարկներին, ապա այստեղ բավական ծանր պատկեր է ներկայացվում։ Հայաստանի ՀՆԱ-ի հնարավոր անկումը գնահատվում է 15,6% կամ շուրջ 4,6 մլրդ ԱՄՆ դոլար, գնաճի հավելյալ աճը՝ 14,9%, իսկ սպառման կրճատումը՝ 14,6%։

Կանխատեսվում է ԵԱՏՄ երկրների հետ ապրանքաշրջանառության կրճատում 55,6%-ով, այդ թվում արտահանման՝ 65,8%-ով։ Առավել մեծ հարված կարող են ստանալ գյուղատնտեսությունը, սննդարդյունաբերությունը, ալկոհոլային արտադրանքը և թեթև արդյունաբերությունը։ Սրանք այն ոլորտներն են, որոնց համար ռուսաստանյան շուկան տարիների ընթացքում դարձել է իրացման հիմնական ուղղություններից մեկը։

Առանձին ուշադրության է արժանի էներգետիկ բաղադրիչը։

Զեկույցում դիտարկվում է ռուսական գազի գնի բարձրացում ներկայիս 177,5-ից մինչև 300 ԱՄՆ դոլար՝ 1000 խմ-ի դիմաց։ Գրեթե 69% աճ։ Բնականաբար, նման փոփոխությունը կազդի էլեկտրաէներգիայի արտադրության ծախսերի, արդյունաբերության մրցունակության և ընդհանուր գնաճային միջավայրի վրա։

Սակայն կա էական հանգամանք, որը հաշվի չեն առել զեկույցի հեղինակները: Գազի մատակարարման պայմանները որոշվում են նաև հայ-ռուսական երկկողմ պայմանագրերով։ Հետևաբար ԵԱՏՄ անդամակցության կասեցումն ինքնաբերաբար չի ենթադրում գնի վերանայում։ Ուստի, փաստաթղթում նման սցենարի ներառումը կարելի է գնահատել որպես քաղաքական ազդակ:

Զգայուն է նաև աշխատանքային միգրացիայի խնդիրը։ ԵԱՏՄ երկրներում աշխատող ՀՀ քաղաքացիները կարող են զրկվել գործող արտոնյալ ռեժիմից, բախվել աշխատանքի թույլտվությունների, սոցիալական ապահովության և հարկման նոր պայմանների։ Զեկույցում կանխատեսվում է նաև ԵԱՏՄ երկրներից Հայաստան կատարվող դրամական փոխանցումների կրճատում շուրջ 3,95-ից մինչև 1,85 մլրդ ԱՄՆ դոլար։

(Այստեղ, սակայն, բանկային փոխանցումների ընդհանուր ծավալը փաստացի կապվում է աշխատանքային միգրացիայի հետ, մինչդեռ փոխանցումների զգալի մասը կարող է ունենալ այլ տնտեսական ծագում։ Ուստի այս գնահատականը նույնպես լրացուցիչ հիմնավորման կարիք ունի):

Եվ, թերևս, փաստաթղթի ամենահետաքրքիր հատվածը վերաբերում է ԵԱՏՄ մյուս անդամների հնարավոր կորուստներին։

Ըստ հաշվարկների՝ Հայաստանի անդամակցության կասեցումը նրանց համար էական տնտեսական խնդիրներ չի առաջացնի։ Ռուսաստանի պարագայում ապրանքների և ծառայությունների ընդհանուր արտահանման ու ներմուծման կանխատեսվող կրճատումը չի գերազանցում 1%-ը։

Այսպիսով, զեկույցի քաղաքական ուղերձը բավական կոշտ է. Հայաստանի նկատմամբ տնտեսական ճնշումը ԵԱՏՄ մյուս անդամների համար գրեթե անցավ կարող է լինել, մինչդեռ Հայաստանի համար՝ ծանր հարված»:

—

«Քաղաքական համակարգի ճգնաժամը ԱՄՆ-ում և Հայաստանում․ հասարակությունները փնտրո

Հոկտեմբեր 20, 2026

Արմեն Խաչիկյանը գրել է. «Քաղաքական համակարգի ճգնաժամը ԱՄՆ-ում և Հայաստանում․ հասարակությունները փնտրում են երրորդ այլընտրանք

Դասական քաղաքական կուսակցությունները կորցնում են ոչ միայն աջակցությունը, այլև գրավչությունը։ Հատկապես երիտասարդների շրջանում թուլանում է որևէ կուսակցության հետ նույնականանալու ցանկությունը թե՛ ԱՄՆ-ում, թե՛ Հայաստանում։

ԱՄՆ․ աճում է քաղաքականապես անկախների սերունդը

Gallup-ի տվյալներով՝ չափահաս ամերիկացիների 45%-ն իրեն նույնականացրել է որպես քաղաքականապես անկախ։ Դեմոկրատների և հանրապետականների հետ նույնականացել է 27-ական տոկոսը։ 2026 թվականի երրորդ եռամսյակում անկախների մասնաբաժինը հասել է 45%-ի, դեմոկրատներինը՝ 30%-ի, իսկ հանրապետականներինը նվազել է մինչև 25%։

Ըստ սերունդների քաղաքականապես անկախ են համարում ՝

 Z սերունդ (18–28 տ.)՝ 56%-ը։
 Միլենիալներ (29–44 տ.)՝ 54%-ը։
 X սերունդ (45–60 տ.)՝ 42%-ը։
 Բեյբի բումերներ (61–79 տ.)՝ 33%-ը։
 Լուռ սերունդ (80 տ. և բարձր)՝ 30%-ը։

Այս թվերը ցույց են տալիս, որ երիտասարդ ամերիկացիների մեծամասնությունը չի ցանկանում իրեն նույնականացնել երկու հիմնական կուսակցություններից որևէ մեկի հետ։ Ընդ որում, սա չի նշանակում, որ երիտասարդներն անտարբեր են քաղաքականության նկատմամբ։

Միաժամանակ, ԱՄՆ-ում պահպանողականներն ընդհանուր առմամբ դեռ գերազանցում են լիբերալներին՝ 35%՝ 28%-ի դիմաց։ Սակայն այդ տարբերությունը 1992 թվականից ի վեր ամենափոքրն է։ Իսկ քաղաքականապես անկախների շրջանում 47%-ը իրեն համարում է չափավոր(moderate), 27%-ը՝ պահպանողական, 24%-ը՝ լիբերալ։

Այսպիսով, կուսակցական ինքնանույնականացման թուլացումը չի նշանակում գաղափարախոսությունների անհետացում։ Թուլանում է քաղաքացիների կապը գաղափարախոսություններն ու քաղաքական նախընտրությունները ներկայացնող ավանդական կառույցների հետ։

Երրորդ ուժի պահանջարկը․

Gallup-ի՝ 2025 թվականի հոկտեմբերին հրապարակած հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ ամերիկացիների 62%-ը կարծում է՝ երկրին անհրաժեշտ է երրորդ խոշոր կուսակցություն, քանի որ երկու հիմնական կուսակցությունները բավարար չափով չեն ներկայացնում հասարակության շահերը։ 55%-ն ասում է, որ առնվազն որոշ չափով հավանական է քվեարկի երրորդ կուսակցության կամ անկախ թեկնածուի օգտին։ Այդուհանդրձ, ընտրողները կարող են դժգոհ լինել երկու կուսակցություններից, բայց միաժամանակ չցանկանալ իրենց ձայնը տալ թեկնածուի, որը հաղթելու փոքր հնարավորություն ունի։ Այսպես ձևավորվում է քաղաքական փակուղի․ հասարակությունը ցանկանում է այլընտրանք, սակայն ընտրական վարքագիծը շարունակում է վերարտադրել գործող երկկուսակցական համակարգը։

Հայաստան․ նախկինների և ներկաների միջև փակուղի

Հայաստանի վերջին տասնամյակի քաղաքական մրցակցությունը մեծապես կառուցվել է նախկին և ներկա իշխանությունների հակադրության շուրջ, սակայն այդ հակադրությունը չի սպասարկում հասարակության քաղաքական պահանջարկը։

Քաղաքացիների քաղաքական նախընտրությունները պայմանավորված են ոչ միայն լիբերալիզմով կամ պահպանողականությամբ, այլև անվտանգության, սոցիալական արդարության, ազգային ինքնության, տնտեսական զարգացման, խաղաղության և արտաքին քաղաքականության վերաբերյալ պատկերացումներով, որոնք դրսևորվել են օրինակ «ռուսական գործակալ» կամ «նախկին թալանչի» պիտակներով։

2025 թվականին Հայաստանում իրականացված մեր սոցիոլոգիական հարցումների տվյալներով՝ հարցվածների ավելի քան 75%-ը բացասական էր վերաբերվում նախկին իշխանությունների վերադարձին, իսկ ավելի քան 62%-ը սխալ էր համարում գործող իշխանությունների ներքին քաղաքականությունը։

Երբ հասարակությունը միաժամանակ դժգոհ է գործող իշխանությունից և չի ցանկանում նախկին իշխանությունների վերադարձը, քաղաքական դաշտում առաջանում է նոր այլընտրանքի անհրաժեշտություն։ Բայց այդ հնարավորությունն իրական քաղաքական ուժի վերածելու համար անհրաժեշտ են հանրային վստահություն, համոզիչ օրակարգ և հստակ տարբերակված քաղաքական առաջարկ։

Հայաստանում այդ հնարավորությունը հաճախ չի իրացվում։ Քաղաքական ուժերը շարունակում են մրցակցել միմյանց մերժելու, անցյալի գնահատականների և առաջնորդների շուրջ՝ փոխարենը հասարակությանը ներկայացնելու քաղաքականության նոր օրակարգ և բովանդակություն։

2026 թվականի հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրություններում «Քաղաքացիական պայմանագիրը» ստացավ ձայների 49.8%-ը, «Ուժեղ Հայաստանը»՝ 23.3%-ը, իսկ «Հայաստան» դաշինքը՝ 9.92%։

Այսպիսով, թվով երեք քաղաքական ուժ է խորհդրարանում, բայց հասարակության համար իրական երրորդ այլընտրանքը բացակայում է։

Երրորդ այլընտրանքը պարզապես նախկիններին մերժելը կամ ներկաներին քննադատելը չէ։ Այն պետք է առաջարկի քաղաքականության նոր բովանդակություն, հանրային վստահության նոր հիմք և իշխանություն–հասարակություն հարաբերությունների այլ մոդել։

Եթե նոր ուժը չի կարողանում/չկարողանա դուրս գալ արդեն գոյություն ունեցող քաղաքական հակադրությունների շրջանակից, այն կարող է դառնալ գործող համակարգի հերթական մասնակիցը՝ առանց այդ համակարգի տրամաբանությունը փոխելու։

Ամփոփելով՝

ԱՄՆ-ի և Հայաստանի օրինակները ցույց են տալիս, որ ավանդական կուսակցական պատկանելության թուլացումը և նոր այլընտրանքի պահանջարկը առկա քաղաքական համակարգի նկատմամբ հասարակության անհամաձայնության հավաստումն է։

ԱՄՆ-ում քաղաքականապես անկախների 45%-ը չի վերածվում երրորդ ուժի 45% աջակցության։ Հայաստանում էլ նախկին և ներկա իշխանությունների նկատմամբ դժգոհությունը ինքնաբերաբար չի ձևավորում մեկ միասնական այլընտրանքային ընտրազանգված։

Քաղաքականության մեջ հանրային դժգոհությունը ստեղծում է հնարավորության պատուհան, բայց մեծագույն հարց է, թե ո՞վ կարող է օգտվել դրանից։

Հետևաբար քաղաքական ուժերի համար հիմնական մարտահրավերը պարզապես գործող իշխանությանը քննադատելը կամ նախկին իշխանություններից տարբերվելը չէ։ Խնդիրն այն է, թե արդյոք նրանք կարողանում են ձևակերպել այնպիսի համոզիչ հասարակական առաջարկ, որի շուրջ քաղաքացիները պատրաստ կլինեն համախմբվել՝ ոչ միայն դժգոհությունից ելնելով, այլև ապագայի նկատմամբ վստահությամբ»:

—