Նոյեմբեր 5, 2026
Նիկոլ Փաշինյանը երեկ մեկնարկեց «ընդդիմության նկատմամբ հանրային ճնշում գեներացնելու» իր ծրագիրը. ԱԱԾ դիմակավորված անձինք վաղ առավոտից խուզարկություններ իրականացրեցին «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության անդամների ու նրա հետ փոխկապակցված 60-ից ավելի անձանց բնակարաններում, այդ թվում՝ կուսակցության նախագահ Սամվել Կարապետյանի և ԱԺ «Ուժեղ Հայաստան» խմբակցության ղեկավար Նարեկ Կարապետյանի տանը: Սամվել Կարապետյանին ձերբակալեցին և տեղափոխեցին Քննչական կոմիտե:
Ճնշումը կամ ճնշման փորձն, իհարկե, ոչ թե հանրային է, այլ ուժային, բայց Նիկոլ Փաշինյանի համար դա խնդիր չէ՝ հարցի դեպքում կպատասխանի, որ ուժային մարմինների աշխատակիցներն էլ են հանրության անդամներ և այդ պահին իրականացրել են «հանրային ճնշման» իրենց մասնաբաժինը: Իսկ իրականությունն այն է, որ Փաշինյանը ձեռնամուխ է եղել պետության, հանրային ու քաղաքական ինստիտուտների դեգրադացման հերթական, այս անգամ՝ բավական հիմնարար փուլի իրականացմանը:
Գրեթե բոլոր կարևորագույն հասկացություններն ու ինստիտուտներն աղճատելուց հետո Փաշինյանն անցել է «հանրային ճնշման» գաղափարի վարկաբեկմանը, որը ժողովրդավարական պետության կենսական ինստիտուտներից մեկն է: Հանրային ճնշումն իրականում հասարակության համախմբման ածանցյալն է, ինքնանպատակ հանրային ճնշում չի լինում, որևէ կարևոր նպատակի շուրջ հանրությունը համախմբվում է և, ի թիվս այլ գործիքների, նաև հանրային ճնշման միջոցով փորձում է հասնել դրա իրականացմանը:
Կառուցվածքային իմաստով, հանրային մոբիլիզացիան՝ որպես ներքաղաքական խնդիրների լուծման գործիք, ժողովրդավարական պետությունում ընդդիմության մենաշնորհն է: Իշխանությունը, եթե նորմալ իշխանություն է, հանրային համախմբումն օգտագործում է ոչ թե կոնյունկտուրային քաղաքական նպատակների, այլ համազգային, համապետական նշանակության հարցերի լուծման համար:
Օրինակ` արտաքին թշնամու դեմ պայքարելու պարագային որևէ պետություն չի կարող հաջողության հասնել առանց հանրային համախմբման: Նիկոլ Փաշինյանը, սակայն, խառնել է նաև այս հասկացությունների տեղերը: Նա հանրությանն առաջարկում/պարտադրում է համախմբվել արտաքին թշնամու շուրջ (Ադրբեջանից հնչող ամեն ինչի սակրալացում, այդ թվում` ՀՀ Սահմանադրության փոփոխություն) և հակառակը՝ համախմբվել կամ ճնշում գործադրել իր պատկերացմամբ/ներկայացմամբ՝ «ներքին թշնամու»՝ իր քաղաքական հակառակորդների դեմ:
Ավելի լայն իմաստով, իշխանությունը հասարակությանը ստիպում է համախմբվել պարտության, պարտության փառաբանման գաղափարի շուրջ և ճնշում գործադրել ընդդեմ հաղթանակի, արժանապատվության վերականգնման անգամ տեսական հնարավորության:
Կոնկրետ այս փուլում Փաշինյանը լուծում է միաժամանակ և ներքին, և արտաքին քաղաքական խնդիրներ. նա բոլոր հնարավոր միջոցներով փորձում է հասնել Ադրբեջանի պահանջով նոր Սահմանադրության ընդունմանը՝ այդ ճանապարհին վերջնականապես զրոյացնելով հանրային մոբիլիզացիայի հնարավորությունը, որն ավտորիտար դարձած Հայաստանում մնացել է իշխանափոխություն իրականացնելու գործնականում միակ միջոցը:
Կարապետյանների ընտանիքի դեմ այս գործողություններով, Փաշինյանն, իհարկե, հաջողության չի կարող հասնել, քանի որ նրանք արդեն իմունիտետ են ձեռք բերել ռեպրեսիաների հարցում: Բայց ժամանակի հետ այս գործելակերպը շարունակելով՝ իշխանությունը կարող է ազդել քաղաքական մթնոլորտի վրա՝ անհրաժեշտ պահին «հանրային ճնշման վճռական հարվածը հասցնելու» հաշվարկով:
Դա թույլ չտալու միակ հնարավորությունն ընդդիմության կողմից հանրային մոբիլիզացիայի, հասարակության իրական համախմբման կազմակերպումն է, որն այլևս մնացել է ոչ միայն պետության պաշտպանության, այլ նաև ընդդիմադիր քաղաքական ուժերի ինքնապաշտպանության միակ միջոցը:
Հարություն Ավետիսյան
—
Disclaimer: This article was contributed and translated into English by Emma Jilavian. While we strive for quality, the views and accuracy of the content remain the responsibility of the contributor. Please verify all facts independently before reposting or citing.
Direct link to this article: https://www.armenianclub.com/2026/11/06/168-%d5%b6%d5%ab%d5%af%d5%b8%d5%ac-%d6%83%d5%a1%d5%b7%d5%ab%d5%b6%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d5%ab-%d5%a3%d5%a1%d5%b2%d5%bf%d5%b6%d5%ab-%d5%ba%d5%ac%d5%a1%d5%b6%d5%a8/