Turken blijven CDA en PvdA toch trouw
Apeldoornse Courant, Netherland
October 6, 2006
De Turkse kiezer lijkt voorlopig CDA en PvdA trouw te blijven,
ondanks het schrappen van Turkse kandidaat-Kamerleden van hun lijst
voor de Tweede Kamerverkiezingen van 22 november. Dat blijkt uit de
tweewekelijkse Stemindex Allochtonen van onderzoeksbureau Foquz
Etnomarketing. Wel is de woede onder Turken nog steeds groot.
Ondanks woede over schrappen Turkse kandidaat-Kamerleden die
volkerenmoord op Armeniers niet erkennen
van onze redactie binnenland
DEN HAAG – Gisteren demonstreerden enkele tientallen Turkse jongeren
bij het partijkantoor van de PvdA in Amsterdam. Ze brachten hun
onvrede over aan het PvdA-Tweede Kamerlid Frans Timmermans. De meeste
aanwezige jongeren lieten blijken bij de verkiezingen niet meer op de
PvdA te willen stemmen.
De Turken in Nederland zijn verontwaardigd dat CDA en PvdA Turkse
kandidaat-Kamerleden hebben geschrapt omdat zij de Turkse
volkerenmoord op Armeniers in 1915 niet als een genocide en dus
doelbewuste actie willen erkennen. CDA en PvdA hebben, net als de
rest van de Tweede Kamer, de genocide wel in een motie vastgelegd in
2004.
Gevoel
‘Vooral onder jonge mensen leeft het gevoel dat er bij politieke
partijen geen ruimte is voor andere meningen’, zei Ahmet Azdural,
directeur van het Inspraakorgaan Turken in Nederland (IOT) donderdag.
Zondag komen landelijke Turkse organisaties en politici bijeen in
Capelle aan den IJssel. Ze willen dan een gezamenlijke gedragslijn
opstellen ‘om te voorkomen dat de Armeense kwestie schade toebrengt
aan de relatief grote participatie van de Turkse gemeenschap en in
het bijzonder de deelname aan de komende verkiezingen’.
‘Heel veel mensen bellen ons. Ze vragen zich af waarom PvdA en CDA
dit hebben gedaan. In een volwassen democratie moet je de dialoog,
het debat opzoeken en niet denken in zwart-wittegenstellingen’, aldus
Azdural.
Druk
CDA en PvdA zitten flink met de kwestie in hun maag. Ook de druk op
het PvdA-Tweede Kamerlid Nebahat Albayrak, zelf van Turkse afkomst,
is groot. Zij zei eerder dat terecht gesproken wordt over een
genocide. Ze vindt dat ook de Turken die in ons land en de rest van
Europa wonen, het debat moeten aandurven over het uitmoorden van de
Armeense bevolking.

Baku for early settlement of Nagorno-Karabakh conflict
by Ksenia Kaminskaya
ITAR-TASS News Agency
October 5, 2006 Thursday
Azerbaijan hopes for an early settlement of the Nagorno-Karabakh
conflict, Elmar Mamedyarov, the Azerbaijani foreign minister,
told Itar-Tass on Thursday. He arrived in Moscow for talks on
Nagorno-Karabakh settlement with his Armenian counterpart Vartan
Oskanyan.
The Azerbaijani minister said, “Baku hopes the results in the
negotiating process will soon be achieved.” “We want changes and
specific arrangements,” he remarked. “The situation in Nagorno-Karabakh
is deteriorating.” “This should not be so,” Mamedyarov believes. “This
runs counter to the logic of international, regional and interstate
relations.”
At the same time, the minister believes “it is yet early to speak
about a meeting on Nagorno-Karabakh settlement at the summit level.”
“Much depends on the results of the talks in Moscow,” he noted.
“The presidents will be informed of the results, and it is for the
heads of state to decide when they should meet,” he said.

BN/DeStem, Netherland
October 6, 2006
1915? Genocide? Waar gaat dit over? ‘; De meeste Turken weten niet
wat er is gebeurd in de oorlog met Armenie’
Door Edine Wijnands
Turkse Nederlanders zijn in rep en roer. Vorige week besloten het CDA
en de PvdA kandidaat-Kamerleden van hun lijsten te halen, omdat die
niet willen erkennen dat Turkije zich in 1915 schuldig maakte aan
genocide.
Yusuf Kaplan, duo-raadslid voor de PvdA in Bergen op Zoom wrijft zich
eens goed achter de oren. “Het is toch waanzin dat wij onze kostbare
tijd moeten besteden aan iets dat in 1915 in Turkije plaatsvond?”
Maar goed, gebeurd is gebeurd en Kaplan, die een gooi wil doen naar
een Statenzetel bij de provinciale verkiezingen in maart, weet dat
ook hij de vraag kan krijgen voorgeschoteld: hoe sta jij in de
kwestie Armenie? “En dan moet ik in alle oprechtheid antwoorden dat
ik geen flauw idee heb. Net als heel veel Turken in Nederland weet ik
niet wat er nou eigenlijk precies is gebeurd in 1915. Er is namelijk
nooit een gedegen, onafhankelijk onderzoek naar geweest.”
In 1915 was het oorlog, dat weet Kap- lan. En in die oorlog is bloed
gevloeid. “Onvermijdelijk”, zegt daarop Mustafa Cicek, CDA-raadslid
in Oosterhout. “Wie oorlog voert, heeft bloed aan zijn handen.”
De vraag is alleen of Turkije destijds bewust zoveel mogelijk
Armeniers heeft gedood. Een vraag die volstrekt irrelevant is, vindt
Kaplan. “Nogmaals: waar hebben we het over? Deze oorlog speelde zich
af in het Ottomaanse rijk. Dat bestaat niet meer. Sinds 1923 kennen
we de Turkse republiek. Waarom moeten wij ons in Nederland opeens
verantwoorden voor iets dat ons land, de Turkse republiek, niet eens
heeft gedaan? Je rekent een huidige inwoner van de Duitse republiek
toch ook niet meer af op de Tweede Wereldoorlog?”
Ook Erkal Ucerler, CDA-raadslid in Breda, betreurt het dat zijn
partij een standpunt over de Armeense kwestie verlangt van Turkse
Kamerleden zonder dat er een onafhankelijk onderzoek is geweest. “De
partij moet iemand niet dwingen om zichzelf te verloochenen. Dan word
je politiek monddood gemaakt. Dat kan en mag niet in een land waar
iedereen het altijd heeft over het recht op vrijheid van
meningsuiting.”
Cicek zegt, net als Kaplan, ook: “Ik weet niet wat deze zaak van
bijna honderd jaar geleden met de Nederlandse Tweede Kamer te maken
heeft. Met de toekomst van dit land.”
Hij vindt het, net als zijn partijgenoot Ucerler, erg jammer dat zijn
partij zulke rare sprongen maakt. Ucerler: “Het dwarsboomt de
integratie, de participatie van Turken in de Nederlandse
maatschappij. Nederlanders zien opeens Turken die zich druk maken
over een kwestie uit de Turkse geschiedenis en denken op basis
daarvan misschien dat Turken radicaliseren.” Cicek: ” Op die manier
groeien bevolkingsgroepen niet naar elkaar toe. Integendeel.”
Cicek snapt de woede van de Turkse gemeenschap wel. In die van
Oosterhout hoorde hij veel geluiden van mensen die niet meer willen
stemmen op CDA of PvdA. En sterker: hij twijfelt zelf ook.
“Want welke zeggenschap heb jij als Turks Kamerlid straks als je
gedwongen wordt om over bepaalde zaken een uitspraak te doen waar je
niet achter staat. Ja, ik ben boos op het CDA. Die heeft zich
kennelijk laten leiden door Europese normen. Het is Europa, en met
name Frankrijk, dat opeens die hele Armeense kwestie naar boven
haalt. In mijn ogen om zo opnieuw het Turkse lidmaatschap van de EU
tegen te gaan. Ik wil van Balkenende een duidelijke uitspraak. Pas
als die mij overtuigt, krijgt hij mijn stem. ”
Helemaal niet stemmen, is trouwens voor hem, noch voor de andere
Turkse raadsleden, een optie. “Nee, dan straal je een negatieve
houding uit. Bovendien verlies je elke kans om mee te praten”, aldus
Ucerler. “Je moet stemmen. En als het aan mij ligt gewoon nog op het
CDA.”
Ook Kaplan blijft zijn PvdA trouw. “Natuurlijk, we kunnen over een
punt van mening verschillen, maar er zijn nog tientallen andere zaken
waar ik me wel in kan vinden.” De lokale politici zijn het over een
zaak helemaal met elkaar eens. Wethouder Hatice Can-Engin van de
gemeente Gilze en Rijen verwoordt dat zo: “Mijn werk is om me druk te
maken over de toekomst van mijn gemeente. Niet over het verleden van
haar voorouders.”

Dagblad Tubantia/Twentsche Courant, Netherland
October 6, 2006
Boycot
Van de ‘Partij van de Allochtonen’ is de grootste oppositiepartij
veranderd in de ‘Partij van de Armeense kwestie’. Want vooral de PvdA
heeft zich de woede op de hals gehaald van de Turkse gemeenschap in
Nederland, door een kandidaat- Kamerlid van Turkse afkomst te
schrappen. De PvdA eist dat elke kandidaat voor de Tweede Kamer
erkent dat Turkije in 1915 tienduizenden Armeniers de dood injoeg.
Ook het CDA heeft om die redenen twee Turkse kandidaten van haar
kandidatenlijst geschrapt.
Dat de kwestie tot hevige emoties leidt, is niet verbazingwekkend. In
Turkije is het erkennen van deze volkerenmoord strafbaar, en zijn de
gebeurtenissen van destijds onbespreekbaar. Ook veel Nederlandse
Turken zijn in die wetenschap opgegroeid.
Het is echter in het belang van alle betrokkenen, dat de discussie
zich niet blijft beperken tot woede en teleurstelling. Immers: alleen
een inhoudelijk debat kan tot verdergaand inzicht leiden.
Zo roept de handelwijze van PvdA en CDA de vraag op waar eigen
verantwoordelijkheid eindigt en fractiediscipline begint. Wordt een
kandidaat-politicus beroofd van zijn vrijheid van meningsuiting
indien hij een aantal feiten moet erkennen? Zijn Turkse politici
monddood gemaakt?
Het antwoord op die vragen moet ontkennend luiden. Nee, feiten zijn
vaststaande, bewezen geachte gegevens. Van leden van de Tweede Kamer
mag worden verwacht dat ze de feiten kennen en onderschrijven. Welke
betekenis men vervolgens aan die feiten toekent, kan in debat worden
uitgemaakt.
Het belangrijkste verwijt dat PvdA en CDA treft, valt daarom
nauwelijks te onderbouwen. Al in 2004 onderschreef de PvdA- fractie
een motie waarin werd uitgesproken dat er sprake was van genocide op
het Armeense volk. Voor de Turkse achterban kan dit standpunt
onmogelijk een verrassing zijn.
Het risico dat PvdA en CDA zetels verliezen door hun principiele
uitspraak, mag met recht geen rol spelen bij het bepalen van een
standpunt. Partijen moeten helder zijn over hun bedoelingen, ook als
dat stemmen kost. Alleen dan weet de kiezer waar hij aan toe is.

Dagblad Flevoland
October 6, 2006
Veel van de kritiek op Turks-Nederlandse politici grenst aan laster
door WIERD DUK
DEN HAAG – De boze geesten van de Kaukasus zijn de Nederlandse
politiek binnengeslopen. In het debat rond het standpunt van
Turks-Nederlandse politici over de Armeense genocide gedurende de
Eerste Wereldoorlog botsen twee werkelijkheden op elkaar.
Wie door de Kaukasus reist, leert snel de historische gevoeligheden
kennen die in deze regio worden gecultiveerd. Net als op de Balkan is
de geschiedenis hier niet weggestopt in musea, maar leeft ze verder
in verhalen en herinneringen, die van generatie op generatie worden
overgeleverd. Met de feiten neemt men het niet zo nauw. Legenden en
mythen hebben in deze folklore dezelfde waarde – en soms meer
betekenis – als concrete historische gebeurtenissen.
In deze context wantrouwen hele bevolkingsgroepen elkaar: Russen en
Tsjetsjenen, Georgiers en Osseten en ook Armeniers en Azeri’s, welke
laatsten door de Armeniers gemakshalve ‘Turken’ worden genoemd. Voor
de Armeniers geldt ‘de Turk’ (die zijn woongebied niet alleen in het
huidige Turkije heeft, maar in grote delen van de Kaukasus en
Centraal-Azie) als de aartsvijand. De Turkse volkerenmoord op de
Armeense minderheid is voor de inwoners van het straatarme,
christelijke Armenie een reeel bestaand trauma. Zelfs de oorlog met
buurland Azerbeidzjan wordt beschouwd als een strijd tegen ‘de
Turken’ omdat de Azeri’s taalkundig en cultureel nauw aan de Turken
verwant zijn.
Blokkade
De Turken steunden de Azeri’s, onder meer door een economische
blokkade tegen Armenie in te stellen. In de jaren ’90 leidde het
Armeense isolement tot schrijnende toestanden. Naast armoede en een
gebrek aan voedsel en medicijnen leden de Armeniers onder een
ernstige energiecrisis. Woningen werden verwarmd met kaphout en na
enige tijd waren de bomen uit het straatbeeld van de hoofdstad
Jerevan verdwenen. Vele bejaarden, kinderen en zieken overleefden
deze ellendige situatie niet.
Het Armeens-Turkse conflict af te doen als louter historisch is dus
onjuist. Getuige de economische blokkade is de vete hoogst actueel.
En ze houdt nu ook de Nederlandse politiek in haar greep.
Feiten
Het debat over de Armeense genocide dreigt te leiden tot een boycot
van de Tweede Kamerverkiezingen door oorspronkelijk Turkse kiezers.
Zij zijn kwaad omdat drie aspirant-Kamerleden van Turkse afkomst van
de kieslijsten van CDA en PvdA werden geschrapt omdat deze kandidaten
de volkerenmoord op de Armeniers niet bewezen achten. Dit druist in
tegen het officiele standpunt van alle partijen in het parlement.
Volgens de Turkse critici hebben de kandidaten ‘recht op hun eigen
mening’. In hun beleving, waarin mythevorming en nationale trots
concrete historische gebeurtenissen kleuren, is deze eis
waarschijnlijk legitiem. In het rationele Westen echter is men gewend
om te oordelen op basis van feiten. Wat de Armeense massamoord
betreft zijn die door historici onderzocht.
Op basis van die bevindingen werd geconcludeerd dat in 1915 en 1916
in het zuidoosten van Turkije genocide werd gepleegd.
Maar: veel bronnen zijn ‘vervuild’, de documentatie is niet volledig
en ook de Armeniers waren geen lieverdjes. Van Turks-Nederlandse
politici te eisen dat zij volmondig erkennen dat een geplande
volkerenmoord werd uitgevoerd, is voor een aantal van hen een brug te
ver gebleken.
Dat andere politici van Turkse afkomst, onder wie Nebahat Albayrak,
de nummer 2 van de PvdA, niet bezwijken onder de druk uit eigen
kring, laat zien hoezeer zij in de westerse samenleving zijn
geintegreerd. Toch wordt Albayrak, die niks anders beweert dan haar
partijleider Wouter Bos, verweten moedwillig ‘te schipperen’. In de
Volkskrant werd zij beschuldigd van het verkopen van ‘kletskoek met
een nare bijsmaak’ en in Trouw klonken soortgelijke geluiden. Dit
grenst aan laster. Het zou eerlijker zijn om Albayrak en haar Turkse
collega’s, die moeten opereren in het hierboven geschetste
mijnenveld, te prijzen om hun persoonlijke moed.

Turkse Nederlanders ontgoocheld omdat “andere mening” niet mag
De Standaard, Netherland
October 6, 2006
Turkse Nederlanders begrijpen niet waarom drie van “hun” politici van
de kieslijsten zijn gehaald.
BRUSSEL. Turkse studentenverenigingen trokken gisteren naar het
partijbureau van de PvdA met een petitie. Ze vinden het
onaanvaardbaar dat de sociaal-democraten van de Partij van de Arbeid
en het christen-democratische CDA eind vorige maand drie
kandidaat-Kamerleden van Turkse origine van de lijst hebben geschrapt
omdat ze weigeren de Armeense genocide te erkennen.
Hoe de heisa precies begonnen is, blijft onduidelijk, zegt voorzitter
Ahmet Azdural van het Inspraakorgaan Turken in Nederland: “Vlak voor
het vastleggen van de lijsten is door delen van de publieke opinie of
misschien lobbygroepen in de krant de vraag gesteld of de drie
politici van Turkse origine de Armeense genocide erkenden.”
De Nederlandse Tweede Kamer had in december 2004 een motie
goedgekeurd waarin ze de genocide erkende en erop aandrong de zaak te
berde te brengen tijdens de onderhandelingen die de EU met Turkije
voert over toetreding.
Vooral de kranten Trouw en de Volkskrant hielden het potje warm.
Erdinc Sacan (PvdA), Ayhan Tonca en Osman Elmaci (beiden CDA) lieten
weten dat ze niet erkennen dat het Ottomaanse rijk zich in 1915
schuldig maakte aan genocide op de Armeniers. De partijleiding van
PvdA en CDA besloten daarop hun namen van de kieslijsten te halen.
“Dit gaat over integratie”, zegt Azdural. “We praten over jonge
politici van Turkse komaf die in Nederland geboren zijn en die geen
specialisten zijn in Turkse geschiedenis. Toch worden ze voor zo’n
keuze gesteld in een kwestie die een geschilpunt vormt tussen Turkije
en de EU. Ik vind dat opmerkelijk.”
Tegenover de Volkskrant zei de 63-jarige Talip Demirhan, die acht
jaar lid was van het hoofdbestuur van het CDA: “Ons wordt gevraagd of
onze overgrootvader een massamoordenaar is geweest. Als hij dat zou
zijn geweest, mag hij van mij de hel in. Maar waarom moet ik daarover
verantwoording afleggen aan tante Truus en ome Jan? Omdat het aan hun
normen en waarden voldoet? Dan zeg ik: sodemieter op met je normen en
waarden.”
Volgens de Nederlandse krant overwegen de Turken zelfs de komende
parlementsverkiezingen op 22 november te boycotten. Dat zou vooral de
PvdA zuur kunnen opbreken: van de 235.000 Nederlanders van Turkse
origine die mogen gaan stemmen en samen goed zijn voor drie zetels,
heeft volgens het peilingbureau NIPO iets minder dan de helft een
boontje voor de sociaal-democraten.
“Van een massale boycot is geen sprake”, sust Azdural. “We ontvangen
wel signalen van vooral Turkse jongeren dat ze het gevoel hebben dat
er in Nederland geen ruimte is voor een andere mening. Veel mensen
zijn teleurgesteld en hebben de indruk dat ze niet welkom zijn. Wij
willen alle Turkse organisaties bij elkaar roepen om een
gemeenschappelijke gedragslijn af te spreken.” (bar)

De Gelderlander, Netherland
October 6, 2006
ONDERZOEK – Senator Van Thijn: ‘Armeense zaak escaleert’
DEN HAAG – De vraag of het Armeense volk in 1915 slachtoffer is
geworden van een genocide, wordt ‘van alle kanten te veel op de spits
gedreven’.
Door onze redactie binnenland
Die waarschuwing uit PvdA-Eerste Kamerlid Ed van Thijn, naar
aanleiding van het schrappen van de lijst van Turkse Kamerkandidaten
van PvdA en CDA die weigeren te erkennen dat het genocide was. “Er is
bij mij geen twijfel over het genocideachtige karakter van wat er
toen gebeurde,” aldus Van Thijn. “Maar we kunnen niet generaties lang
leven op basis van haat en wraakgevoelens.”
Ook GroenLinks-leider Femke Halsema maakt bezwaar tegen de eis die
aan Turks-Nederlandse politici wordt gesteld. De kwestie leidt tot
onrust in de Turkse gemeenschap. Vertegenwoordigers waarschuwen dat
hun achterban de verkiezingen kan boycotten, wat vermoedelijk vooral
de PvdA zou treffen.
Uit onderzoek blijkt dat dat niet het geval is. De Turkse kiezer
lijkt voorlopig PvdA (en ook CDA) trouw te blijven, ondanks het
schrappen van Turkse kandidaat-Kamerleden van hun lijst voor de
Kamerverkiezingen van 22 november. Wel is de woede onder Turken nog
steeds groot. Gisteren demonstreerden tientallen Turkse jongeren bij
het PvdA-kantoor in Amsterdam.
Senator Van Thijn denkt dat de lucht geklaard kan worden door een
Turks-Armeense commissie van historici in het leven te roepen. De
Turkse premier Erdogan heeft zich eerder ook in die zin uitgelaten.
Voormalig PvdA-minister van Buitenlandse Zaken Max van der Stoel
steunt het schrappen van de lijst van kandidaten van Turkse komaf die
weigeren de Armeense massamoord te erkennen. “Je kunt niet van de
kandidaten verwachten dat ze erkennen dat er een genocide was. Maar
ze moeten in elk geval blijk geven van hun bewustheid van wat er is
gebeurd.”
De genocide
De moord op honderdduizenden Armeniers vond plaats in 1915.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog koos het Ottomaanse Rijk (nu Turkije)
partij voor Duitsland, waardoor het in oorlog raakte met Rusland.
De Armeniers wilden in die periode hun onafhankelijkheid verwerven.
In het Russische leger streden zeven Armeense brigades mee.
Als represaille werden op 24 april 1915 enkele duizenden leden van de
Armeense elite zonder vorm van proces vermoord in Constantinopel
(Istanbul).
Deze dag wordt door de Armeniers herdacht als het begin van de
volkerenmoord.
Uit angst dat meer Armeniers zich bij de Russen zouden aansluiten,
besloot de Turkse regering tot deportatie van de Armeniers naar de
Syrische woestijn. Deze deportatie liep (waarschijnlijk doelbewust)
uit de hand en resulteerde in de volkerenmoord.
In mei 1918 werd het onafhankelijke Armenie gesticht. Dit rijk vocht
aan de zijde van de geallieerden. De noordoostelijke provincies van
het Ottomaanse Rijk werden aan Armenie toegevoegd. In 1920 vocht
Armenie met Turkije de Turks-Armeense Oorlog uit. Met de overgave van
de Ottomanen werden de grenzen van het nieuwe Armenie bekrachtigd in
het Verdrag van Sevres van 1920. De Ottomanen zagen de samenwerking
van de Armeniers op Ottomaans grondgebied als verraad, te meer omdat
ze eerst hadden verklaard neutraal te blijven in de oorlog.
From: Emil Lazarian | Ararat NewsPress

Nederlandse partijen schrappen kandidaten die Armeense genocide niet erkennen
Het Nieuwsblad, Netherland
October 6, 2006
De Turkse gemeenschap in Nederland reageert ontgoocheld nu drie
politici van de kieslijsten zijn gehaald van de sociaal-democratische
PvdA en de christen-democratische CDA omdat ze weigeren de Armeense
genocide te erkennen. De Nederlandse Tweede Kamer had in december
2004 een motie goedgekeurd waarin ze de genocide erkende en erop
aandrong de zaak te berde te brengen tijdens de onderhandelingen
over de Turkse toetreding tot de Europese Unie. Erdinc Sacan (PvdA),
Ayhan Tonca en Osman Elmaci (beiden CDA) lieten daarop weten dat ze
niet erkennen dat het Ottomaanse rijk zich in 1915 schuldig maakte
aan genocide op de Armeniers. Ze werden daarop door hun partijen van
de kieslijsten gehaald. (bar)

Provinciale Zeeuwse Courant. Netherland
October 6, 2006
Binnenhof in greep genocide Armeniers
door Wierd Duk
De boze geesten van de Kaukasus zijn de Nederlandse politiek
binnengeslopen. In het debat rond het standpunt van Turks-Nederlandse
politici over de Armeense genocide gedurende de Eerste Wereldoorlog
botsen twee werkelijkheden op elkaar.
Wie door de Kaukasus reist, leert snel de historische gevoeligheden
kennen die in deze regio worden gecultiveerd. Net als op de Balkan is
de geschiedenis hier niet weggestopt in musea, maar leeft ze verder
in verhalen en herinneringen, die van generatie op generatie worden
overgeleverd. Met de feiten neemt men het niet zo nauw. Legenden en
mythen hebben in deze folklore dezelfde waarde – en soms meer
betekenis – als concrete historische gebeurtenissen. In deze context
wantrouwen hele bevolkingsgroepen elkaar: Russen en Tsjetsjenen,
Georgiers en Osseten en ook Armeniers en Azeri’s, welke laatsten door
de Armeniers gemakshalve ‘Turken’ worden genoemd. Voor de Armeniers
geldt ‘de Turk’ (die zijn woongebied niet alleen in het huidige
Turkije heeft, maar in grote delen van de Kaukasus en Centraal-Azie)
als de aartsvijand. De Turkse volkerenmoord op de Armeense minderheid
is voor de inwoners van het straatarme, christelijke Armenie een
reeel bestaand trauma. Zelfs de oorlog met buurland Azerbeidzjan
wordt beschouwd als een strijd tegen ‘de Turken’ omdat de Azeri’s
taalkundig en cultureel nauw aan de Turken verwant zijn. De Turken
steunden de Azeri’s, onder meer door een economische blokkade tegen
Armenie in te stellen. In de jaren ’90 leidde het Armeense isolement
tot schrijnende toestanden. Naast armoede en een gebrek aan voedsel
en medicijnen leden de Armeniers onder een ernstige
energiecrisis. Woningen werden verwarmd met kaphout en na enige tijd
waren de bomen uit het straatbeeld van de hoofdstad Jerevan
verdwenen. Vele bejaarden, kinderen en zieken overleefden deze
ellendige situatie niet. Het Armeens-Turkse conflict af te doen als
louter historisch is dus onjuist. Getuige de economische blokkade is
de vete hoogst actueel. En ze houdt nu ook de Nederlandse politiek in
haar greep. Het debat over de Armeense genocide dreigt te leiden tot
een boycot van de Kamerverkiezingen door oorspronkelijk Turkse
kiezers. Zij zijn kwaad omdat drie aspirant-Kamerleden van Turkse
afkomst van de kieslijsten van CDA en PvdA werden geschrapt omdat
deze kandidaten de volkerenmoord op de Armeniers niet bewezen achten.
Eigen mening
Dit druist in tegen het officiele standpunt van alle partijen in het
parlement. Volgens de Turkse critici hebben de kandidaten ‘recht op
hun eigen mening’. In hun beleving, waarin mythevorming en nationale
trots concrete historische gebeurtenissen kleuren, is deze eis
waarschijnlijk legitiem. Het rationele Westen echter is gewend om te
oordelen op basis van feiten. Van Turks-Nederlandse politici te eisen
dat zij volmondig erkennen dat een geplande volkerenmoord werd
uitgevoerd, is voor een aantal van hen een brug te ver gebleken. Dat
andere politici van Turkse afkomst, onder wie Nebahat Albayrak, de
nummer 2 van de PvdA, niet bezwijken onder de druk uit eigen kring
laat zien hoezeer zij in de westerse samenleving zijn geintegreerd.
Toch wordt Albayrak, die niks anders beweert dan haar partijleider
Wouter Bos, verweten moedwillig ‘te schipperen’. GPD

Russia Searches for Reserve Options of Military Cargo Transit to Its Base in Armenia
PanARMENIAN.Net
06.10.2006 15:52 GMT+04:00
/PanARMENIAN.Net/ Russian State Duma almost unanimously ratified the
agreement with Georgia on transit of Russian troops and arms across
the Georgian territory. The agreement also stipulates the order of
transit of arms and personnel through Georgia for the Russian base
in Gyumri, Armenia. The documents also define the term and order of
temporary functioning of the military bases in Akhalkalaki and Batumi:
the former should be closed before the end of 2007, while the latter
– before the end of 2008. By that time withdrawal of other Russian
military objects from Georgia will finish. Meanwhile, Deputy Chief
of the Russian Armed Forces Headquarters Alexander Skvortsov stated
today that Russia searches for reserve options of military cargo
transit to its base in Armenia, reports NEWSru.com.