Երբ Ադրբեջանն ու Թուրքիան միմյանց հետ «կռվում» են, կարծում եմ Հայաստանում ամենաարդիական հարցը պետք է լինի այն, թե «որտեղ են ուզում մեզ գցած լինել»։
Սա իհարկե կարող է հնչել կարծրատիպային, այն իմաստով, թե՝ նրանք երբեք չեն կարող իրականում կռվել։ Բայց հարցը կարծրատիպը չէ։ Նրանք իհարկե կարող են կռվել, այն էլ ինչպես։ Նրանք կարող են անգամ «գայլերի» նման «հոշոտել» միմյանց, որովհետեւ խոսքը պետությունների եւ դրանց ղեկին գտնվող էլիտաների մասին է, իրենց ամեն տեսակ շահերով։ Ավելին, այն հեքիաթները, որ նրանք իրենց ժողովուրդներին պատմում են իբրեւ թե «մեկ ազգի եւ երկու պետության» մասին, նույնիսկ այդ ժողովուրդների համար են թերեւս ծիծաղելի։ Ի վերջո, Թուրքիայի ու Ադրբեջանի ժողովուրդների միջեւ ըստ էության չկա որեւէ անմիջկան կամ հարազատական ընդհանրություն, առնվազն այնպիսին, որ բերի ինչ որ ջերմ զգացումների կամ զգացմունքների։
Հետեւաբար, խնդիրը բոլորովին այն չէ, թե Անկարան ու Բաքուն հավերժ եղբայրության անսասան օրինակ են։ Հարցն այն է, որ Հայաստանի՝ նրանց վեճից օգտվելու հնարավորության մասին գնահատականները թերեւս չափազանցված են։ Թուրքիայի եւ Ադրբեջանի որեւէ վեճ այն դեպքը չէ, երբ՝ «երկու շուն կռվում են ու հաջողում է ճամփորդի» գործը։
Հարցն այն է, որ «ճամփորդը» նրանց միջեւ է, եւ բավական է որեւէ շարժ, ու կռիվը կարող են «թողնել» ու անցնել ճամփորդին։ Եվ այստեղ է առաջանում թերեւս ամենից էական հարցը։ Արդյո՞ք այդ հրապարակային կռվի նպատակներից կամ մոտիվներից մեկն էլ «ճամփորդի» որեւէ շարժ բացառելը չէ։
Իհարկե կասեք, թե՝ իսկ ճամփորդը առհասարակ պատրաստվո՞ւմ էր որեւէ շարժի։ Բայց, խնդիրն այն է, որ կարող են լինել շարժեր, որոնք անմիջականորեն «ճամփորդինը» չեն, բայց էապես կարող են առնչվել «ճամփորդին», տվյալ դեպքում՝ Հայաստանին։
Վերլուծաբան Հակոբ Բադալյան
—